Ομιλίες Ημερίδας «Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση και Ανθρώπινα Δικαιώματα» – 31/3/11

1. Έναρξη – Χαιρετισμός της  αξιοτίμου Κοσμήτωρος της  Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών κ. Μαρίκας Θωμαδάκη:

2. Ο πρόλογος του  συντονιστή κ. Θύμιου Παπανικολάου και o χαιρετισμός του πανοσιολογιωτάτου    Προηγουμένου  της Ιεράς Μονής Μ.Μετεώρου Αρχιμανδρίτου Αθανασίου:

Ομιλία κ. Θύμιου Παπανικολάου:

Βρισκόμαστε μπροστά σε μία από τις πιο σκοτεινές και εφιαλτικές καμπές της ανθρώπινης ιστορίας.

H Νέα Πλανητική Τάξη προωθεί με βαρβαρότητα ασυνήθιστη τον αφανισμό των εθνών και των λαών, των ιδεών και των πολιτισμών και απειλεί ακόμα και την ίδια την  ανθρώπινη «ύπαρξη», αλλά και την  έννοια, «άνθρωπος».

Ο εφιάλτης  του ολοκληρωτισμού της Νέας Εποχής συμπυκνώνεται, αποτυπώνεται και κωδικοποιείται στην «Κάρτα του Πολίτη»

Η «Κάρτα του Πολίτη» δεν είναι απλώς το πιο εφιαλτικό «εργαλείο» ακτινογραφικού και ολοκληρωτικού φακελώματος της ανθρώπινης ύπαρξης, αλλά κι εργαλείο που καθιστά τον άνθρωπο ένα ηλεκτρονικό ψηφίο.

Η ΕΠΙΒΟΛΗ της «Κάρτας του Πολίτη» σαλπίζει το θάνατο του Ανθρώπου, το θάνατο των ιστορικών κοινωνιών και των λαών, συνακόλουθα το θάνατο του πνεύματος, το θάνατο των Ιδεών, της Πολιτικής και των λαϊκών Κινημάτων.

Η «Πρωτοβουλία Αντιρρησιών Ορθόδοξης Συνείδησης» (ΠΡΑΟΣ) με το έργο της και τις εκδηλώσεις της έχει ευαισθητοποιήσει σε μεγάλο βαθμό την ελληνική κοινωνία και αφυπνίσει συνειδήσεις, γύρω από αυτόν το μεγάλο κίνδυνο της Κάρτας του Πολίτη που μας απειλεί.

Μπορούμε να πούμε χωρίς να υπερβάλλουμε ότι η ΠΡΑΟΣ έχει δημιουργήσει, γύρω από την Κάρτα του Πολίτη, πραγματικό λαϊκό κίνημα.

Το κίνημα αυτό έχει αρχίσει να αναπτύσσεται με πυρετικούς ρυθμούς, να βαθαίνει και να φουντώνει.

Σήμερα βρίσκεται σε μια αποφασιστική καμπή και θα πρέπει να θωρακιστεί απέναντι στις ραδιουργίες της εξουσίας και τις ποικίλες υπονομεύσεις των μηχανισμών της Νέας Τάξης, μηχανισμών οι οποίοι αρχίζουν να νιώθουν τον τρόμο από το Κίνημα ενάντια στην Κάρτα του Πολίτη και ασχολούνται συστηματικά.

Το θωράκισμα αυτού του ρωμαλέου κινήματος που αναπτύσσεται εναντίον της Κάρτας σημαίνει πρώτα από όλα ΓΝΩΣΗ και ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ.

Η ΓΝΩΣΗ του ζητήματος και η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ της κατάστασης   αποτελεί τον πρωταρχικό θώρακα κάθε αγωνιστικής πράξης απέναντι στις επιβουλές και τις δολοπλοκίες των μηχανισμών της νεοταξικής εξουσίας.

Η «Εστία Πατερικών Μελετών» δίνει τη μάχη προς αυτήν την κατεύθυνση: Να θωρακίσει το κίνημα ενάντια στην Κάρτα του Πολίτη πνευματικά και επιστημονικά, δηλαδή να το εξοπλίσει με γνώση και συνείδηση.

Αυτό το νόημα έχει και η σημερινή εκδήλωση. Μια εκδήλωση η οποία θα εξετάσει το ζήτημα της Κάρτας πολυεδρικά και πολύπλευρα: Και από θεολογική σκοπιά, αλλά και από επιστημονική, νομική και πολιτική σκοπιά.

Σίγουρα θα πρέπει να αντιμετωπιστεί το όλο ζήτημα και από τη σκοπιά της οργανωτικής θωράκισης του Ορθόδοξου και λαϊκού αυτού κινήματος  εναντίον της  Κάρτας του Πολίτη.

Ομιλία π. Αθανασίου:

Ἐλλογιμοτάτη κ. Κοσμήτορ, σε­βα­στέ Γέ­ρον­τα, π. Σα­ράν­τη καί σεβαστοί πατέρες, Ἐλ­λο­γι­μώ­τα­τοι κύ­ριοι Κα­θη­γη­τές, Ἀ­ξι­ό­τι­μοι κύ­ριοι δι­ορ­γα­νω­τές καί εἰ­ση­γη­τές, Ἀ­ξι­ό­τι­με κ. Πα­πα­νι­κο­λά­ου, συν­το­νι­στή τῆς ἡ­με­ρί­δας, ἀ­γα­πη­τοί σύ­νε­δροι

Θά θέ­λα­με κα­τ’ ἀρ­χήν νά συγ­χα­ροῦ­με θερ­μά τήν Ἑ­στί­α Πα­τε­ρι­κῶν Με­λε­τῶν γιά τήν δι­ορ­γά­νω­ση τῆς ἀ­πο­ψι­νῆς ἡ­με­ρί­δος, πού πραγ­μα­το­ποι­εῖ­ται ὑ­πό τήν αἰ­γί­δα τῆς Φι­λο­σο­φι­κῆς Σχο­λῆς τοῦ Πα­νε­πι­στη­μί­ου Ἀ­θη­νῶν, καί γιά τήν πρω­το­βου­λί­α της αὐ­τή νά ἀ­να­δεί­ξει τίς ποι­κί­λες πα­ρα­μέ­τρους ἑ­νός τό­σο φλέ­γον­τος ζη­τή­μα­τος, ὅ­πως αὐ­τό τῆς νέ­ας παγ­κό­σμιας ἠ­λε­κτρο­νι­κῆς φυ­λα­κῆς στήν ὁ­ποί­α μᾶς ὁ­δη­γεῖ ἡ σχε­δι­α­ζό­με­νη κάρ­τα τοῦ πο­λί­τη.
Θά θέ­λα­με, ἐ­πί­σης, νά ἐκ­φρά­σου­με τίς θερ­μές μας εὐ­χα­ρι­στί­ες γιά τήν τι­μη­τι­κή πρό­σκλη­ση νά συμ­με­τά­σχου­με καί νά ἀ­πευ­θύ­νου­με χαι­ρε­τι­σμό στήν ἐκ­δή­λω­ση αὐ­τή καί νά κα­τα­θέ­σου­με, στόν ἐ­λά­χι­στο αὐ­τό χρό­νο, κά­ποι­ες σκέ­ψεις μας γιά τό συγ­κε­κρι­μέ­νο ζή­τη­μα γιά τό ὁ­ποῖ­ο ἐν­δι­α­φε­ρό­μα­στε, ἐ­νη­με­ρω­νό­μα­στε καί ἀ­σχο­λού­μα­στε ἐ­δῶ καί ἀρ­κε­τά χρό­νια, ἀ­πό τήν ἐ­φαρ­μο­γή ἀ­κό­μη τῆς Συμ­φω­νί­ας Σέν­γκεν τό 1997, ὁ­πό­τε καί εἴ­χα­με προ­βεῖ στήν ἔκ­δο­ση ἐ­νη­με­ρω­τι­κῶν ἐν­τύ­πων σχε­τι­κῶν μέ ὅ­λα αὐ­τά.

Ἡ σύγ­χρο­νη οἰ­κο­νο­μι­κή, πο­λι­τι­κή καί κοι­νω­νι­κή δί­νη στήν ὁ­ποί­α βρί­σκε­ται ὁ ἑλ­λη­νι­κός λα­ός καί ἡ ἀ­φό­ρη­τη πί­ε­ση ἡ ὁ­ποί­α βι­ώ­νει θε­ω­ρή­θη­κε, ὅ­πως δεί­χνουν τά πράγ­μα­τα, ἀ­πό τούς κυ­βερ­νῶν­τες καί τούς ὑ­πε­ρε­θνι­κούς ἐν­το­λεῖς τους ὡς κα­τάλ­λη­λη «εὐ­και­ρί­α» γιά τήν ὑ­πα­γω­γή του στό δι­ε­θνές ἠ­λε­κτρο­νι­κό σύ­στη­μα φα­κελ­λώ­μα­τος καί ἐ­λέγ­χου μέ­σῳ τῶν ἠ­λε­κτρο­νι­κῶν ταυ­το­τή­των μέ τήν λε­γό­με­νη «κάρ­τα τοῦ πο­λί­τη», πού προ­α­ναγ­γέλ­θη­κε ἀ­πό τήν ἑλ­λη­νι­κή Κυ­βέρ­νη­ση.

Πρό­κει­ται γιά ἕ­ναν ἀ­πό τούς βα­σι­κούς σχε­δια­σμούς τῆς Νέ­ας Τά­ξε­ως πραγ­μά­των γιά τόν ἔ­λεγ­χο τῶν δρα­στη­ρι­ο­τή­των, τῶν ἐ­νερ­γει­ῶν, τῶν κι­νή­σε­ων, τῶν ἐ­πι­λο­γῶν, τῶν πο­λι­τῶν μέ σκο­πό τήν πο­δη­γέ­τη­ση τῶν φρο­νη­μά­των τους ἤ τήν πα­γί­δευ­ση καί τήν ἐ­νο­χο­ποί­η­σή τους.

Ἕ­να τέ­τοι­ο πα­νί­σχυ­ρο συγ­κεν­τρω­τι­κό ἠ­λε­κτρο­νι­κό σύ­στη­μα πλη­ρο­φο­ρι­ῶν καί ἐ­λέγ­χου, πού θε­με­λι­ώ­νε­ται μέ τήν ἐ­πι­βο­λή τῶν ἠ­λε­κτρο­νι­κῶν καρ­τῶν καί ταυ­το­τή­των δέν ἀ­πο­τε­λεῖ μο­νο­με­ρή ἐ­πι­λο­γή καί ἐ­φαρ­μο­γή, ἀλ­λά ἐν­τάσ­σε­ται στό πλαί­σιο μί­ας γε­νι­κό­τε­ρης πο­λι­τι­κῆς καί σκο­πι­μό­τη­τος τήν ὁ­ποί­α ἐ­ξυ­πη­ρε­τεῖ. Εἶ­ναι ἡ γε­νι­κό­τε­ρη πο­λι­τι­κή τῆς παγ­κο­σμι­ο­ποί­η­σης καί τῆς παγ­κό­σμιας δι­α­κυ­βέρ­νη­σης, πού τό­σο πο­λύ συ­ζη­τεῖ­ται καί προ­βάλ­λε­ται στίς μέ­ρες μας καί στήν χώ­ρα μας.

Εἶ­ναι ἡ πο­λι­τι­κή τῆς ὁ­μο­γε­νο­ποί­η­σης τῶν πο­λι­τι­σμῶν, τῆς ἐ­ξά­λει­ψης τῶν ἰ­δι­αί­τε­ρων χα­ρα­κτη­ρι­στι­κῶν τῶν λα­ῶν, τῆς πα­ρα­χά­ρα­ξης τῆς ἱ­στο­ρί­ας τους καί τῆς ἄμ­βλυν­σης τῆς ἐ­θνι­κῆς τους συ­νεί­δη­σης. Ἐ­πι­λο­γές καί τα­κτι­κές πού ἐ­φαρ­μό­ζον­ται συ­στη­μα­τι­κά πλέ­ον στήν πα­τρί­δα μας καί πού ἐν­τάσ­σον­ται στό δι­ε­θνές αὐ­τό σκη­νι­κό τῆς παγ­κο­σμι­ο­ποί­η­σης.

Τά δι­ε­θνή κέν­τρα ἐ­ξου­σί­ας, πού ἔ­χουν ἐ­πι­βά­λει τήν δι­κή τους οἰ­κο­νο­μι­κή καί πο­λι­τι­κή κα­το­χή στήν χώ­ρα μας, ὑ­πο­λο­γί­ζουν, ὅ­πως φαί­νε­ται, στήν ἀ­νε­κτι­κό­τη­τα τοῦ ἑλ­λη­νι­κοῦ λα­οῦ, πού ἐ­νέ­δι­δε ἐ­πί δε­κα­ε­τί­ες στόν ἐμ­παιγ­μό καί τήν ἐκ­με­τάλ­λευ­σή του ἀ­πό τό πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα καί πι­στεύ­ουν ὅ­τι, κα­τά τόν ἴ­διο τρό­πο, θά ἐν­δώ­σει καί στήν ἐ­πι­χεί­ρη­ση γιά τήν κα­τα­στρα­τή­γη­ση τῶν προ­σω­πι­κῶν του δι­και­ω­μά­των, τήν φαλ­κί­δευ­ση τῶν ἐ­λευ­θε­ρι­ῶν του, τήν προ­σβο­λή καί τήν ἀλ­λοί­ω­ση τῆς ἰ­δι­ο­προ­σω­πί­ας καί τῆς ταυ­τό­τη­τός του.

Εἶ­ναι φα­νε­ρό πώς οἱ ἐ­ξου­θε­νω­μέ­νοι οἰ­κο­νο­μι­κά καί κοι­νω­νι­κά Ἕλ­λη­νες πο­λί­τες θε­ω­ρή­θη­καν εὔ­κο­λη λεί­α γιά νά πει­ρα­μα­τι­στοῦν τά δι­ε­θνή κέν­τρα ἐ­ξου­σί­ας καί οἱ σχε­δια­στές τῆς Νέ­ας Τά­ξε­ως Πραγ­μά­των.

Εἶ­ναι δε­δο­μέ­νο, βε­βαί­ως, ὅ­τι οἱ πο­λί­τες τῆς χώ­ρας πού γέν­νη­σε τήν δη­μο­κρα­τί­α καί οἱ ὁ­ποῖ­οι ἔ­δω­σαν ἡ­ρω­ι­κούς ἀ­γῶ­νες γιά τήν προ­ά­σπι­ση καί τήν δι­α­τή­ρη­σή της· οἱ πο­λί­τες τῆς αἱ­μα­το­βαμ­μέ­νης ἀ­πό ἀ­γῶ­νες γιά τήν ἐ­λευ­θε­ρί­α πα­τρί­δας· οἱ ἐ­νερ­γοί καί συ­νει­δη­το­ποι­η­μέ­νοι Ἕλ­λη­νες πο­λί­τες, πού σέ­βον­ται τόν ἑ­αυ­τό τους καί δι­α­τη­ροῦν τήν ἰ­δι­ο­προ­σω­πί­α τους δέν εἶ­ναι σέ κα­μί­α πε­ρί­πτω­ση δι­α­τε­θει­μέ­νοι νά ἐκ­χω­ρή­σουν τά δι­και­ώ­μα­τα καί τίς ἐ­λευ­θε­ρί­ες τους.

Εἶ­ναι δε­δο­μέ­νο ὅ­τι οἱ ὀρ­θό­δο­ξοι ρω­μη­οί, οἱ γα­λου­χη­μέ­νοι στά νά­μα­τα τῆς πί­στε­ως καί τῆς πα­ρα­δό­σε­ως τοῦ Ἔ­θνους μας δέν θά πρέ­πει νά ἐ­πι­τρέ­ψουν νά κα­τα­στεῖ ὁ λα­ός μας ὑ­πο­χεί­ριο τῶν ἰ­σχυ­ρῶν τῆς Νέ­ας Ἐ­πο­χῆς καί τῆς Νέ­ας Τά­ξε­ως Πραγ­μά­των.

Τό παγ­κό­σμιο σύ­στη­μα δι­α­κυ­βέρ­νη­σης μέ τό πρό­σχη­μα τῆς συ­νερ­γα­σί­ας καί τοῦ ἐκ­συγ­χρο­νι­σμοῦ ὁ­δη­γεῖ στόν ὁ­λο­κλη­ρω­τι­σμό, σέ ἕ­να σύ­στη­μα παγ­κο­σμί­ου ἐ­λέγ­χου καί ἀ­στυ­νό­μευ­σης.

Στήν ὀρ­θό­δο­ξη πα­ρά­δο­ση τό θε­όσ­δο­το ἀ­γα­θό τῆς ἐ­λευ­θε­ρί­ας κα­θι­στᾶ τόν ἄν­θρω­πο κυ­ρί­αρ­χο τῶν ἀ­πο­φά­σε­ων καί τῶν ἐ­νερ­γει­ῶν του. Ἀν­τί­θε­τα τό ἠ­λε­κτρο­νι­κό σύ­στη­μα ἐ­λέγ­χου τόν πα­ρα­κο­λου­θεῖ, τόν κα­θο­δη­γεῖ καί τόν ἐ­ξα­ναγ­κά­ζει σέ προ­κα­θο­ρι­σμέ­νες ἀν­τι­λή­ψεις καί συμ­πε­ρι­φο­ρές.

Τό ἀν­θρώ­πι­νο πρό­σω­πο ὑ­πο­βι­βά­ζε­ται καί ἀ­ριθ­μο­ποι­εῖ­ται. Ὁ ἄν­θρω­πος χά­νει τήν προ­σω­πι­κή του ἀ­ξί­α καί ἰ­δι­αι­τε­ρό­τη­τα. Δέν κρί­νε­ται καί δέν ἀν­τι­με­τω­πί­ζε­ται ὡς ξε­χω­ρι­στή προ­σω­πι­κό­τη­τα μέ ἰ­δι­αί­τε­ρο χα­ρα­κτή­ρα, προ­σόν­τα, ἀ­ρε­τές, ἀ­δυ­να­μί­ες, συ­ναι­σθή­μα­τα, συ­νή­θει­ες καί συμ­πε­ρι­φο­ρές, ἀλ­λά ὡς «δεί­κτης» καί ἀντικείμενο στίς ἠ­λε­κτρο­νι­κές λί­στες προ­τι­μή­σε­ων τῶν πο­λυ­ε­θνι­κῶν, ὡς «χρή­στης» ὑ­πη­ρε­σι­ῶν καί πλη­ρο­φο­ρι­ῶν. Ὁ ἄν­θρω­πος ἀ­πό εἰ­κό­να Θε­οῦ προι­κι­σμέ­νος μέ ἐλευ-θερία,  αὐ­τε­ξού­σιο καί  λο­γι­κή κα­ταν­τᾶ ἠ­λε­κτρο­νι­κό «προ­φίλ» τοῦ συ­στή­μα­τος ἐ­λέγ­χου καί πα­ρα­κο­λου­θή­σε­ώς του.

Καί ὅ­λα αὐ­τά στόν βω­μό τῶν ἐ­ξυ­πη­ρε­τή­σε­ων, τῶν δι­ευ­κο­λύν­σε­ων, τῶν ἀ­νέ­σε­ων· στόν βω­μό τοῦ κα­τα­να­λω­τι­σμοῦ, τῆς εὐ­μά­ρειας, τῆς εὐ­δαι­μο­νί­ας, τοῦ κέρ­δους· στόν βω­μό μιᾶς ψευ­δε­πί­γρα­φης ἀ­σφά­λειας, μιᾶς ἐ­ξα­το­μι­κευ­μέ­νης εὐ­τυ­χί­ας, μιᾶς ἀλ­λο­τρι­ω­μέ­νης καί με­ταλ­λαγ­μέ­νης ζω­ῆς.

Τό εἶ­χε, ἄλ­λω­στε, δι­α­τυ­πώ­σει τό­σο εὔ­στο­χα καί προ­φη­τι­κά, πο­λύ πρίν, ὁ με­γά­λος Ρῶ­σος ὀρ­θό­δο­ξος συγ­γρα­φέ­ας Φι­ον­τόρ Ντο­στο­γι­έφ­σκυ στόν ἀ­πα­ρά­μιλ­λο μύ­θο του, τόν μύ­θο τοῦ Με­γά­λου Ἱ­ε­ρο­ε­ξε­τα­στῆ: «Καμ­μιά ἐ­πι­στή­μη δέν θά τούς δώ­σει ψω­μί ὅ­σο θά μέ­νουν ἐ­λεύ­θε­ροι, μά στό τέ­λος θάρ­θουν νά κα­τα­θέ­σουν τήν ἐ­λευ­θε­ρί­α τους στά πό­δια μας καί θά μᾶς ποῦν: “Κάν­τε μας σκλά­βους, μά χορ­τά­στε μας”­­» (Φ. Ντο­στο­γι­έφ­σκυ, Ἀ­δελ­φοί Κα­ρα­μα­ζόβ, ἐκδ. Γκο­βό­στη, τ. Β, σελ. 107).

Ἄς μήν θε­ω­ρη­θεῖ ἀ­πό κα­νέ­ναν ἡ πα­ροῦ­σα συγ­κυ­ρί­α τῆς οἰ­κο­νο­μι­κῆς κρί­σε­ως ὡς μί­α «κα­λή εὐ­και­ρί­α» γιά νά ἐ­πι­βά­λουν ἀ­νε­λεύ­θε­ρες πο­λι­τι­κές καί πρα­κτι­κές στήν ζω­ή τῶν πο­λι­τῶν. Μπο­ρεῖ ὁ λα­ός μας νά ὑ­πο­μέ­νει οἰ­κο­νο­μι­κά μέ­τρα, μνη­μό­νια καί ΔΝΤ, τήν ψυ­χή του, ὅ­μως, δέν τήν που­λᾶ· τήν ἐ­λευ­θε­ρί­α του δέν τήν ἐκ­χω­ρεῖ· τά δι­και­ώ­μα­τά του δέν τά ἀ­πο­πέμ­πει οὔτε τά ἀπεμπολεῖ.

Οἱ ὀρ­θό­δο­ξοι Ἕλ­λη­νες, οἱ ἐ­λεύ­θε­ροι πο­λί­τες αὐ­τῆς τῆς χώ­ρας δέν θά πρέ­πει νά πα­ρα­λά­βουν ἠ­λε­κτρο­νι­κές κάρ­τες πού θά τούς ὁ­δη­γή­σουν δέ­σμιους σέ ἕ­να ἀ­νε­λεύ­θε­ρο κα­θε­στώς συγ­κεν­τρω­τι­σμοῦ καί ἐ­λέγ­χου.

Γιά ὅ­λους αὐ­τούς τούς λό­γους ἀρ­νού­μα­στε τήν εἰ­σα­γω­γή μας σέ ἕ­να τέ­τοι­ο ὁ­λο­κλη­ρω­τι­κό σύ­στη­μα συγ­κεν­τρω­τι­σμοῦ καί ἐ­λέγ­χου, πού πε­ρι­στέλ­λει τήν προ­σω­πι­κή μας ἐ­λευ­θε­ρί­α, ὑ­πο­βαθ­μί­ζει καί ὑ­πο­τι­μᾶ τήν προ­σω­πι­κό­τη­τά μας, ἀλ­λοι­ώ­νει καί δι­α­βρώ­νει τά κύ­ρια χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά τῆς ἰ­δι­ο­προ­σω­πί­ας καί τῆς αὐ­το­συ­νει­δη­σί­ας μας, πε­ρι­θω­ρι­ο­ποι­εῖ καί κα­ταρ­γεῖ τήν ἑλ­λη­νορ­θό­δο­ξη πίστη καί πα­ρά­δο­σή μας καί ἐν τέ­λει πε­ρι­ο­ρί­ζει τήν δυ­να­τό­τη­τα τοῦ ἐ­λεύ­θε­ρου αὐ­το­προσ­δι­ο­ρι­σμοῦ μας καί τῆς ἐ­λεύ­θε­ρης ἐ­πι­λο­γῆς μας σέ καί­ρια ζη­τή­μα­τα τῆς προ­σω­πι­κῆς μας ζω­ῆς καί σω­τη­ρί­ας.

Κα­τά συ­νέ­πεια ἀρ­νού­μα­στε τήν πα­ρα­λα­βή ἀ­νά­λο­γων καρ­τῶν (κάρ­τα πο­λί­τη, κάρ­τα ἀ­πο­δεί­ξε­ων κ.ἄ.) εἴ­τε αὐ­τές πε­ρι­έ­χουν τό 666 εἴ­τε ὄ­χι καί ζη­τοῦ­με ἀ­πό τήν Κυ­βέρ­νη­ση τήν ἄρ­ση τῶν ἀν­τί­στοι­χων μέ­τρων ἐ­φαρ­μο­γῆς τους.

3. Η ομιλία του πανοσιολογιωτάτου Αρχιμανδρίτου Σαράντη Σαράντου εφημερίου του Ιερού Ναού Κοιμήσως της Θεοτόκου Αμαρουσίου:

Θεολογική Προσέγγιση

τῆς ἠλεκτρονικῆς Διακυβερνήσεως

Ἀρχιμ. Σαράντη Σαράντου

Ἠλεκτρονική διακυβέρνηση: μιά νέα μορφή διακυβερνήσεως ὁλόκληρης τῆς οἰκουμένης. Ἡ Νέα Τάξη πραγμάτων ὕπουλα καλύπτει κάτω ἀπό τή νεότευκτη αὐτή ὁρολογία τήν παγκόσμια κυριαρχία τῆς Νέας Ἐποχῆς. Στό «Προσχέδιο Νόμου γιά τήν ἠλεκτρονική διακυβέρνηση» ἐντάσσεται καί συνεχίζεται ἡ γραμμή τῶν Νόμων: 1599/1986 περί ΕΚΑΜ, 2472/1997 περί συνθήκης Schengen, 3655/2008 περί ΑΜΚΑ.

Ἡ κυρωθεῖσα καί στή χώρα μας συνθήκη Schengen, πού ἀποτελεῖται ἀπό ἐκτεταμένο κείμενο διακοσίων περίπου σελίδων καί καταγράφει μέ κάθε λεπτομέρεια τίς ἀπαιτήσεις τῆς Νέας Ἐπο­χῆς, ἐπιστρατεύει τίς πιό σύγχρονες ἐφαρμογές τῆς ἠλεκτρονι­κῆς τε­χνολογίας, ὥστε ἔχοντας στήν ὑπηρεσία της τίς πάσης φύσεως πληροφορίες τῶν πολιτῶν – εὐαίσθητες καί μή εὐαί­σθη­τες – νά τούς σκλαβώνει στό «χῶρο Schengen» χωρίς τήν παραμικρή δυνατότητα διαφυγῆς.

Τά δημοκρατικά πολιτεύματα πού μέχρι τώρα κυριαρχοῦν στά πολιτισμένα κράτη, ἀποδεικνύουν τήν ἐπίδραση τῆς χριστια­­νικῆς νοοτροπίας, πού θέλει οἱ ἄνθρωποι νά ζοῦν μέ ἐλευθερία. Ὁ ἄνθρωπος μέσα στή χριστιανική κοινωνία ἀπολαμβάνει τήν τιμή πού τοῦ ἀξίζει ὡς εἰκόνα Θεοῦ πού πορεύεται στό καθ’ ὁμοίωσιν.

Σύμφωνα μέ τή διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας ὁ ἄνθρωπος δημιουργήθηκε «κατ’ εἰκόνα καί καθ’ ὁμοίωσιν Θεοῦ» (Γεν. 1, 26). Κλασσική εἶναι ἡ ἑρμηνεία τοῦ ἁγίου Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ: «ἡ ἔκφρασι «καθ’ εἰκόνα» φανερώνει τό νοερό καί τό αὐτεξούσιο, ἡ δέ ἔκφρασι «καθ’ ὁμοίωσιν» φανερώνει τήν ὁμοίωσι κατά τό δυνατόν πρός τήν ἀρετή».1 Γι’ αὐτό ὁ Μ. Βασίλειος ἐπισημαίνει: «Ἄνθρωπος εἶ, μόνον τῶν ζῴων θεόπλαστον»2 καί ὁ ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης ἀναφωνεῖ: «Τό μέγα τοῦτο καί τίμιον χρῆμα (πρᾶγμα) ὁ ἄνθρωπος»3. Καί σέ ἄλλο σημεῖο ἐξηγεῖ ὁ ἴδιος: «Ὁ Θεός κατά τή φύσι Του εἶναι κάθε τι πού εἶναι δυνατόν νά συλλάβωμε μέ τή διάνοια ὡς ἀγαθόν· ἤ μᾶλλον εὑρισκόμενος πέρα ἀπό κάθε ἀγαθό πού νοεῖται καί καταλαμβάνεται, δέν κτίζει γιά τίποτε ἄλλο τήν ἀνθρώπινη ζωή παρά γιά τό ὅτι εἶναι ἀγαθός…. Τό τέλειο εἶδος τῆς ἀγαθότητος ἔγκειται σέ τοῦτο, ὅτι καί παρήγαγε τόν ἄνθρωπο στή γένεσι ἀπό τό μή ὄν (δηλαδή ἀπό τήν ἀνυπαρξία), καί ἀνεδεῆ τῶν ἀγαθῶν τόν κατέστησε (δηλαδή χωρίς νά στερῆται κάποιου πράγματος, πλούσιο σέ ἀγαθά)… Πράγματι, ἄν τό θεῖον εἶναι πλήρωμα τῶν ἀγαθῶν, ἐκείνου δέ εἶναι εἰκόνα ὁ ἄνθρωπος, ἄρα ἡ εἰκόνα ἔχει τήν ὁμοιότητα πρός τό ἀρχέτυπο κατά τό ὅτι εἶναι πλήρης παντός ἀγαθοῦ»4. Τόσο μανικός καί ὑπερφυής εἶναι ὁ ἔρωτας τοῦ Θεοῦ γιά τόν ἄνθρωπο, ὅπως τονίζει ὁ ἱερός Καβάσιλας5.

Ἀλλά καί ὁ Θεολόγος Γρηγόριος ἀποφαίνεται κατηγορημα­τικῶς: «Ἔ δ ε ι χεθῆναι τό ἀγαθόν καί ὁδεῦσαι, ὡς πλείονα εἶναι τά εὐεργετούμενα (τοῦτο γάρ τῆς ἄκρας ἦν ἀγαθότητος)».6 Δηλαδή ἔπρεπε νά διασκορπισθῇ τό ἀγαθόν καί νά ἐξαπλωθῇ, ὥστε νά γίνουν περισσότερα τά εὐεργετούμενα –διότι αὐτό ἀποτελεῖ ἀπόδειξι τῆς ἀπείρου ἀγαθότητος. Καί συνεχίζει ὁ ἴδιος ἅγιος: «Ἔτσι ἐννόησε καί δημιούργησε τό νοητό κόσμο (τούς ἀγγέλους), τόν ὁρατό κόσμο καί τέλος τόν ἄνθρωπο ἀπό ὁρατή καί ἀόρατη φύσι. Τόν ἔστησε στή γῆ ὡς δεύτερο κόσμο, μεγάλο μέσα στή μακαριότητά του, ὡς ἄλλον ἄγγελο, ὡς μικτό προσκυνητή, φύλακα τῆς ὁρατῆς κτίσεως καί ἱερουργό τῆς ἀοράτου, βασιλέα τῶν εὑρισκομένων στή γῆ καί κυβερνώμενο ταυτοχρόνως ἀπό τόν οὐρανό, ἐπίγειο καί οὐράνιο, προσωρινό καί ἀθάνατο, ὁρατό καί ἐννοούμενο, εὑρισκομένο στό μέσον μεταξύ ταπεινότητος καί μεγαλείου τόν ἴδιον πνεῦμα καί σάρκα!… Ὄν τό ὁποῖο διαμένει μέν στή γῆ, ἀλλά μεταβαίνει σ’ ἄλλο κόσμο, καί ὡς τέλος τοῦ μυστηρίου γίνεται θεός (ὁ ἄνθρωπος) ἀπό τήν ἐπιθυμία του πρός Αὐτόν (τόν Θεόν)».7 Γι’ αὐτό ἀκριβῶς ἀναφωνεῖ μέ θαυμασμό ὁ ἱερός Χρυσόστομος: «Μηδέν λοιπόν μικρόν φαντασθῇς περί τοῦ ζώου τούτου τοῦ λογικοῦ, ἀλλ’ ἐννοῶν τῆς τιμῆς τό μέγεθος, καί τήν περί αὐτό εὔνοιαν τοῦ Δεσπότου, ἐκπλήττου τήν ἄφατον αὐτοῦ φιλανθρωπίαν».8 Νά μή φαντασθῇς λοιπόν, λέγει, τίποτε τό ἀσήμαντο γι’ αὐτό τό λογικό ζῶο (δηλαδή τόν ἄνθρωπο), ἀλλά κατανοώντας τήν ὑπερβολική τιμή καί τήν ἀγάπη τοῦ Δεσπότου γι’ αὐτό, νά ἐκπλήτττεσαι μέ τήν ἀνέκφραστη φιλανθρωπία Του.

Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας λέγουν ὅτι δέν φθάνει νά γεννηθῇ κάποιος βιολογικά γιά νά ὀνομασθῇ ἄνθρωπος, ἀλλά πρέπει νά ἔχῃ μέσα του τό Ἅγιον Πνεῦμα. Πράγματι, ἡ σχέσι μεταξύ τῆς ψυχῆς καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἶναι ὅπως ἡ σχέσι μεταξύ σώματος καί ψυχῆς. Ἀναφέρει ὁ ἱερός Χρυσόστομος αὐτό τό χαρακτηριστικό παράδειγμα, λέγοντας ὅτι, ὅπως τό σῶμα νεκρώνεται τότε, ὅταν τό ἐγκαταλείψῃ ἡ ψυχή του στερημένο ἀπό τήν ἐνέργειά της, «ἔτσι καί ἡ ψυχή τότε νεκρώνεται, ὅταν τήν ἀφήσῃ ἔρημη ἀπό τήν ἐνέργειά Του τό Πνεῦμα τό Ἅγιον».9 Ὅταν λοιπόν ὁ ἄνθρωπος παύῃ νά εἶναι δεκτικός τῆς ἐνεργείας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τήν ὁποία οἰκειώνεται μέ τήν ἀρετή, τότε χάνει τήν ὁμοίωσι, καί τό λογικό δημιούργημα πού πλάσθηκε «κατ’ εἰκόνα καί ὁμοίωσιν» Θεοῦ κατατάσσεται στή θέσι τῶν ἀνοήτων κτηνῶν (πρβλ. Ψαλμ. 48,13). «Τοῦτο γάρ ἄνθρωπος, ὅταν ἀρετήν μετίῃ»,10 ὁρίζει τό χρυσοῦν στόμα τῆς Ἐκκλησίας. Δηλαδή: Αὐτό σημαίνει ἄνθρωπος, ὅταν καταγίνεται κανείς στήν ἀρετή. Καί συνεχίζει: «Βεβαίως τό νά ἔχῃ κανείς τήν μορφή τοῦ ἀνθρώπου καί μάτια καί μύτη καί στόμα καί μάγουλα καί τά ὑπόλοιπα μέλη, αὐτό δέν ἀποδεικνύει τόν ἄνθρω­πο, διότι αὐτά εἶναι μέλη τοῦ σώματος. Θά μπορούσαμε νά καλέσωμε ἄνθρωπο ἀκριβῶς ἐκεῖνον πού διασώζει τήν εἰκόνα τοῦ ἀνθρώπου. Καί τί εἶναι ἡ εἰκόνα τοῦ ἀνθρώπου; Τό λογικό του… Τό νά εἶναι ἐνάρετος, καί τό νά ἀποφεύγῃ τά κακά καί τό νά νικᾷ τά παράλογα πάθη του, τό νά ἐκτελῇ πιστά τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ, αὐτό εἶναι ἄνθρωπος».11

Ὅπως ἐξηγεῖ ὁ ἴδιος ἅγιος, ὁ ἄνθρωπος εἶναι κύριος τοῦ ἑαυτοῦ του καί τῶν ἀποφάσεών του, ἐπειδή ἔχει τό προνόμοιο τοῦ «ἄρχειν». «Ἐλεύθεροι καί προαιρέσεως ἔσμεν κύριοι».12 Εἴμεθα ἐλεύθεροι καί κυρίαρχοι στή θέλησί μας. «Καί στόν Θεόν – τονίζει μέ ἔμφασι ὁ Μ. Βασίλειος – δέν ἀρέσει ὅ,τι γίνεται ἐξ ἀνάγκης, ἀλλ’ αὐτό πού ἐπιτυγχάνεται μέ τήν ἀρετή. Ἡ δέ ἀρετή ἐπιτυγχάνεται μέ τήν ἐλεύθερη βούλησι καί ὄχι μέ τόν ἐξαναγκασμό. Ἡ ἐλεύθερη βούλησι ἔχει ἐξαρτηθεῖ ἀπό τά «ἐφ’ ἡμῖν». Τό δέ «ἐφ’ ἡμῖν» δηλαδή τά ὅσα ἐξαρτῶνται ἀπό τή θέλησι τοῦ ἀνθρώπου- εἶναι τό αὐτεξούσιον.13

Ἡ εἰκόνα τοῦ Θεοῦ στόν ἄνθρωπο δέν εἶναι μόνον ἡ λογική, δηλαδή ἡ δυνατότης γνώσεως τοῦ καλοῦ καί τοῦ κακοῦ, ἀλλά καί ἡ ἐλευθερία ἐκλογῆς. Ἔτσι κατανοεῖται, γιατί ὁ ἱερός Καβάσιλας ταυτίζει τό αὐτεξούσιο τοῦ ἀνθρώπου μέ τόν ἴδιο τόν ἄνθρωπο. «Τ α ὐ τ ό ν γάρ ἐστιν εἰπεῖν ἀπολέσαι τό αὐτεξούσιον καί ἀπολέσαι τόν ἄνθρωπον».14 Δηλαδή, εἶναι ἀκριβῶς τό ἴδιο νά λέμε ὅτι χάνεται τό αὐτεξούσιο καί ὅτι χάνεται ὁ ἄνθρωπος. Ὁ δέ μέγας Μάξιμος συμπεραίνει: «Ἄνελε γάρ ἡμῶν τό αὐτεξούσιον, καί οὔτε εἰκών Θεοῦ ἐσόμεθα, οὔτε ψυχή λογική καί νοερά, καί τῷ ὄντι φθαρήσεται ἡ φύσις, οὐκ οὖσα ὅπερ ἔδει αὐτήν εἶναι».15 Ἀφαίρεσέ μας δηλαδή τό αὐτεξούσιο, καί οὔτε εἰκόνα τοῦ Θεοῦ θά εἴμεθα, οὔτε ψυχή λογική καί νοερή, καί πραγματικά θά καταστραφῇ ἡ φύσι μας, ἐπειδή δέν εἶναι αὐτό πού ἔπρεπε νά εἶναι.

Ἐάν ἡ δημιουργία ἐκ τοῦ μή ὄντος εἰς τό εἶναι, εἶναι ἔργο τοῦ Θεοῦ, ἡ ἀναγωγή ἐκ τῆς ὕλης εἰς τό πνεῦμα εἶναι ἔργο τοῦ ἀνθρώπου. Αὐτή ἡ ἐλεύθερη ἀνύψωσι τῆς ὑλικῆς δημιουργίας σέ πνευματική βασιλεία εἶναι τό ἐσχατολογικό σχέδιο τοῦ Θεοῦ. Πρόκειται γιά δεύτερη δημιουργία, ὄχι βεβαίως ἐκ τοῦ μηδενός, διότι δέν εἶναι δημιουργία οὐσίας, ἀλλά ἀναδημιουργία ἀπό ὕλη σέ βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ἡ δεύτερη εἶναι ἔργο τοῦ ἀνθρώπου, «Ἐγώ οὐσίαν εἰργασάμην, σύ καλλώπισον τήν προαίρεσιν, λέγει χαρακτηριστικά ὁ Ἅγιος Χρυσόστομος. Ἐγώ λέγει, δημιούργησα τήν οὐσία, ἐσύ στόλισε τήν προαίρεσι.16 Γι’ αὐτό ἀκριβῶς ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, παρ’ ὅλο πού ἦταν καί θέλημα τοῦ Θεοῦ, δέν ἦταν ἕνα τετελεσμένο γεγονός. Μεσολαβοῦσε τό θέλημα τοῦ ἀνθρώπου καί ἡ ἀπόφασι βρισκόταν στήν ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου, ἡ ὁποία εἶναι θεῖο δῶρο. Ὁλόκληρο τό ἐσχατολογικό σχέδιο τοῦ Θεοῦ ἔμενε στό χέρι τοῦ ἀνθρώπου καί στήν πρόθεσί του. Ἁπλῶς κλήθηκε νά τό πραγματοποιήσῃ».17

Ἡ θεανθρωπολογία τῆς Ἐκκλησίας μας μᾶς τονίζει ὄτι τό ὄνομα τοῦ ἀνθρώπου ἀντιστοιχεῖ πρός τή μοναδικότητα τῆς προσωπικότητάς του. Ἡ Παλαιά Διαθήκη ἀναφέρει ὄχι μόνο τά ὀνόματα τῶν πρωτοπλάστων, τοῦ Ἀδάμ καί τῆς Εὔας ὡς μοναδικῶν προσωπικοτήτων, ἀρχόντων τοῦ παραδείσου ἀλλά καί πάρα πολλά ἄλλα ὀνόματα, πού συναπαρτίζουν τήν κοινωνία τῶν «κατά χάριν θεουμένων» πού κοινωνοῦν μέ τόν ἀληθινό Θεό καί χαριτώνονται ἐν αὐτῇ τῇ θεοκοινωνίᾳ μετ’ Αὐτοῦ.

Ἀλλά καί οἱ ἀσθενέστεροι ἤ πίπτοντες στήν ἁμαρτία, ἀλλά μή ἀφιστάμενοι, μή ἀρνούμενοι Αὐτόν, δέχονται τήν ἀγαθή πρόνοιά Του, τή μεγαλειώδη Ἀγάπη Του καί τά σπλάγχνα τῶν οἰκτιρμῶν Του. Ἅπαντες οἱ ἀναφερόμενοι στήν Παλαιά Διαθήκη εἶναι ἐπώνυμοι. Καί οἱ καλοί καί οἱ λιγότερο καλοί καί οἱ ἁμαρτήσαντες τυγχάνουν τοῦ ἀμετρήτου θείου ἐλέους, ἐφόσον ἐξακολουθοῦν νά Τόν ἀναγνωρίζουν ὡς Πατέρα δημιουργό καί προστρέχουν τελικά νά τύχουν τῆς ἀπείρου συγγνώμης Του. Ξεχωριστό παράδειγμα ὁ προφητάναξ Δαυίδ, πού ἄν καί ὑπέπεσε σέ διπλό βαρύ ὀλίσθημα στήν ἁμαρτία, καταξιώθηκε ἀσύλληπτα ὅλη ἡ ζωή του ἀπό τόν Πανάγαθο Θεό, μετά ἀπό τήν ὑποδειγματική του μετάνοια. Εἶναι ὑπόδειγμα μετανοίας, δηλαδή ἀποδοχῆς τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ μετά ἀπό τήν πτώση. Ποτέ ὁ Θεός Πατέρας δέν στάθηκε μικρόψυχος καί μικροπρεπής πρός τό δημιούργημά Του, ἀλλά πάντοτε ἡ μεγαλοσύνη Του ἄνοιγε δρόμους προσβάσιμους, διακριτικούς καί σωτήριους γιά τά παιδιά Του.

Παρά ταῦτα, μολονότι οἰκειοθελῶς ὁ ἄνθρωπος, ἡ κορωνίδα τῆς δημιουργίας ἔχασε τό θεόσδοτο δῶρο τῆς ἐλευθερίας πού ἀπολάμβανε ἐντός τοῦ Παραδείσου, σαρκωθείς ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ, κατέρχεται ἐπί τῆς γῆς καί ξαναχαρίζει τό δῶρο Του στόν πεσόντα ἄνθρωπο. Θά μποροῦσε ἡ βουλή τοῦ ἐν Τριάδι Θεοῦ νά συμμορφώσει διαφορετικά τόν πεσόντα ἄνθρωπο μέ τρόπους σωφρονιστικούς ἄνωθεν ἐπιβαλλόμενους στούς ἀποστάτες τῆς θείας ἀγάπης. Ὅμως προτίμησε νά σταυρωθεῖ ὁ ἴδιος παρά νά σταυρώσει τό παιδί Του. Ἔτσι διατηρεῖται πάνω καί μέσα ἀκόμα καί στόν πεσόντα Ἀδάμ ἡ ἀρχετυπική ἐλευθερία, μαζί μέ τήν προσφορά τῆς θυσίας Του, ἀλλά καί τῆς Ἀναστάσεώς Του.

Ἐάν ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός μετήρχετο ἄλλον τρόπο, ἐκτός τῆς προσωπικῆς Του σταυρώσεως καί καθόδου Του εἰς ᾍδου, πρός σωφρονισμό τοῦ ἀλλοτριωθέντος πλάσματός Του, θά μεταλλασσόταν ὁριστικά καί σέ βάθος ὁλόκληρη ἡ προσωπικότητα τοῦ ἀνθρώπου. Ὅμως ὁ Κύριος προσέλαβε πάνω στήν Παντέλεια καί Πανακήρατη θεϊκή προσωπικότητά Του ὁλόκληρο τό τραῦμα, τίς πληγές, τά κατάγματα καί τή μόλυνση ἀπό τήν παντοειδῆ ἁμαρτία, γιά νά μή θιγεῖ, γιά νά μή τραυματισθεῖ μέ καμιά ἐπί πλέον ριψοκίνδυνη ἐπέμβαση τό κατ’ εἰκόνα τοῦ ἀνθρώπου, ἀλληλοπεριχω­ρημένο μέ τή θεόσδοτη ἐλευθερία Του.

Στήν Καινή Διαθήκη πρυτανεύει ἡ ταπείνωση, ἡ ἀγάπη, ἡ ἐλευθερία, ἡ συγχωρητικότητα τοῦ Κυρίου μας πρός ὅλα τά πλάσματά Του. Κορυφώνεται ἡ ἐν ἐλευθερίᾳ ἀγάπη Του μέ τή θυσιαστική προσφορά Του πρός τό ἀνθρώπινο γένος.

Ἅπαντες οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας ἀρχῆς γενομένης ἐκ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων πουθενά καί ποτέ δέν ἐχρησιμοποίησαν τή βία, τόν πειθαναγκασμό καί τήν ἔστω παιδαγωγική παρακολούθηση γιά συλλογή πιστῶν ἤ ὀπαδῶν. Στίς συνειδήσεις τῶν ἱεροκηρύκων Ἀποστόλων καί Πατέρων εἶχε χαραχθεῖ βαθειά ὁ λόγος τοῦ Κυρίου: «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν …».

Ἡ συνθήκη Schengen, καί οἱ σημερινές προεκτάσεις της μέ κορύφωση τό προσχέδιο νόμου περί ἠλεκτρονικῆς διακυβερνήσεως μαζί μέ τίς κυβερνητικές ἐξαγγελίες γιά τήν Κάρτα τοῦ Πολίτη, μεταστρέφουν τή χριστιανική νοοτροπία περί ἐλευθερίας τοῦ ἀνθρώ­που. Ἐφ’ ὅσον ὁ κάθε ἄνθρωπος a priori θεωρεῖ­ται ὕποπτος, πρέπει νά δημιουργηθεῖ ἕνας αὐστηρός μηχανισμός πού θά ἐλέγχει ὅλες τίς πράξεις του καί ὅλες τίς δραστηριότητές του καί ἔτσι τόν ὑποβιβάζει στό ἐπίπεδο τοῦ ζωϊκοῦ-βιολογικοῦ ὄντος.

Τό προσχέδιο νόμου ἠλεκτρονικῆς διακυβερνήσεως θεσμο­θετεῖ θεωρητικά, νομικά (μέ νόμο περί ἠλεκτρονικῆς διακυβερνήσεως) καί κοινωνικά πρακτικά (μέ τήν Κάρτα τοῦ Πολίτη) νέα ἄποψη περί ἀνθρώπου. Τόν θεωρεῖ ὡς μιά μονάδα ἤ ἀριθμό, ἐξάρτημα τοῦ παγκοσμίου κράτους, ἄγνωστο μεταξύ ἀγνώστων, ἀπρόσωπη νομοτελειακή μηχανή διαφεντευομένη ὄχι ἀπό τόν πανάγαθο καί παντοδύναμο Θεό, ἀλλά ἀπό τούς γνωστούς ἄγνωστους ἐξουσιαστές πού πασχίζουν ἀκόμα καί μέ φονικούς πολέμους νά ἐντάξουν στήν παγκόσμια διακυβέρνηση πάντα τά ἔθνη.

Αὐτό πού συμβαίνει τώρα μέ τήν ἠλεκτρονική διακυβέρνηση εἶναι τό μεγαλύτερο φακέλωμα ὅλων τῶν ἀνθρώπων στήν παγκόσμια ἱστορία. Θά καταγράφεται καί δέν θά διαγράφεται καμιά κατάθεση, καμιά ἀνάληψη, κανένα ἔσοδο ἤ ἔξοδο, καμιά συναλλαγή μέ κάθε φορέα καί κάθε ἄτομο. Ὅποιοι ἀρνηθοῦν τήν κάρτα, θά ἀποκλεισθοῦν ἀπό τίς διάφορες συναλλαγές. Ἀλλά καί ὅσοι θά ἔχουν τήν κάρτα, θά ἔχουν ὅλη τους τή ζωή προσβάσιμη στόν ὁποιονδήποτε, ἀφοῦ πλέον οἱ χάκερς καί ὄχι μόνο, μποροῦν νά σπάζουν κωδικούς καί νά μαθαίνουν τά πάντα, ἀκόμα καί τά ἐλάχιστα ἔσοδά μας, ἀφοῦ ἡ οἰκονομική δῆθεν κρίση θά φτωχύνει ἔτι πλέον καί τούς πιό φτωχούς ἀπό μᾶς. Τά πάντα θά εἶναι γνωστά καί ἐλεγχόμενα στήν ἐξουσία. Ἤδη ἔχουμε πικρότατη ἐμπειρία τῆς συ­μπε­ρι­φορᾶς τῆς ἑλληνικῆς ἐξουσίας πρός τούς Ἕλληνες πολῖτες.

Διαστρέφεται ἡ ἱστορία τοῦ Ἕλληνα, πολυβολοῦνται τά ἱερά σύμβολά του, φοβερίζονται οἱ ἐκπαιδευτικοί του, ἀκυρώνονται οἱ ἐθνικές ἑορτές πού εἶναι ἄρρηκτα δεμένες μέ τίς ἑορτές τῆς Ἐκκλησίας. Χλευάζονται τά ὄργανα τῆς τάξεως, ὀνειδίζονται οἱ γιατροί. Φράσεις ὅπως «μαζί τά φάγαμε» δηλώνουν ἄνωθεν τό ἀλλότριο ἦθος πού ἐπιχειροῦν νά κολλήσουν πάνω μας καί μέσα μας, σ’ ὅλες τίς κοινωνικές τάξεις προκαλώντας ἔντονα σέ ὅλα τά ἐπίπεδα τή φιλοτιμία καί ἀξιοπρέπεια τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Καί ὅμως ὁ λαός μας, παρά τά δεινά πού ὑφίσταται, ἀντιστέκεται μέ καρτερία καί ἀξιοπρεπῆ πόνο ἔναντι τοῦ κυνικοῦ λεονταρισμοῦ τῶν ἐξουσιαστῶν.

Ὅταν ὁλοκληρωθεῖ ἡ ἠλεκτρονική διακυβέρνηση μέ ἀφεντικά τούς ξένους κυβερνῆτες τῆς Εὐρώπης ἤ τῆς Ἀμερικῆς ἤ ἄλλους, τί θά συμβεῖ; Δικαιολογημένα στίς περισσότερες ἱστο­σελίδες χαρακτηρίζεται ὡς ἠλεκτρονική φυλακή. Καί τό πιό περίεργο εἶναι ὅτι μᾶς ζητεῖται ἡ συγκατάθεσή μας. Ἑκουσίως νά δεχθοῦμε νά δώσουμε τή θεόσδοτη ἐλευθερία μας στούς ρυθμιστές, διορθώνω, ἐξουσιαστές τῆς ἠλεκτρονικῆς διακυβερνήσεως. Ἡ ἀποδοχή τῆς Κάρτας τοῦ Πολίτη ἀπό τόν καθένα μας θά σημαίνει τήν θεληματική ἔξοδό μας ἀπό τή ζείδωρη ἐλευθερία τοῦ Θεοῦ καί τόν αὐτοεγκλεισμό μας στή στυγνή ἠλεκτρονική τυραννία.

Διαβάζοντας προσεκτικά τό προσχέδιο Νόμου γιά τήν ἠλεκτρονική διακυβέρνηση, πού δόθηκε σέ διαβούλευση ἀπό τόν Ὑπουργό Ἐσωτερικῶν καί Ἠλεκτρονικῆς Διακυβέρνησης παρατη­ροῦμε τά κάτωθι:

Ἀποτελεῖται ἀπό 30 ἄρθρα μέσα στά ὁποῖα πουθενά δέν ὑπάρχει ἡ ὀνομασία τοῦ Ἑλληνικοῦ κράτους. Ἐξυπακούεται μέ αὐτή τήν παράλειψη ὅτι ἀφομοιώνεται καί τελικά ἐξαφανίζεται ὄχι μόνο τό ὄνομα ἀλλά καί ἡ ὑπόσταση τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους, μέ τόν τοῖς πᾶσι γνωστό μακραίωνα πολιτισμό του καί τήν ἀνά τήν οἰκουμένη λάμπουσα ἑλληνορθόδοξη παράδοση.

Ἄν λάβουμε ὑπ’ ὄψη μας τήν πρωθυπουργική ἐξαγγε­λία ὅτι χρειαζόμαστε μιά παγκόσμια διακυβέρνηση καί γρήγορα, (we need a global governance and fast), ἀντιλαμβανόμαστε ὅτι τά σχέδια τῆς Κυβέρνησης εἶναι νά γίνουμε ἀπό τά πρῶτα ἐντασ­σό­μενα κράτη στό διαμορφούμενο παγκόσμιο κράτος.

Στήν ἀρχή κάποιων ἄρθρων ὑπάρχει ἡ φράση «Μέ τήν ἐπιφύλαξη εἰδικότερων ρυθμίσεων ὁ νόμος αὐτός ἐφαρμόζεται». Αὐτό σημαίνει ὅτι δέν δεσμεύεται ἡ κυβέρνηση νά μή προσθέσει ἄρθρα πού θά περιορίζουν ἔτι πλέον τήν ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου, ἀπο­σκοπώντας στήν πλήρη παρακολούθησή του.

Ὅπως εἶναι συντεταγμένο τό προσχέδιο, τό ὅλο πλαίσιο τίθεται σέ προαιρετική βάση. Μέ ἄλλα λόγια, ἄν αὐτό παρουσιάζει κάποια πλεονεκτήματα, κάποιοι ἰδιῶτες πού δέν θά θέλουν νά σχετίζονται μέ τό δυσώνυμο ἀριθμό, πού ὑποψιαζόμαστε ὅτι κάποια στιγμή θά προστεθεῖ στήν Κάρτα, ἄν δέν ὑπάρχει ἤδη, θά βρίσκονται σέ μή ἀνταγωνι­στική πρός τούς ἄλλους θέση καί δέν θά ὑφίστανται ἰσότιμη μεταχείρηση. Ἀκόμα καί ἄν τούς μεταχειρίζονται σάν ἀντιρρησίες συνείδησης, ἡ διαφορά θά ὑφίσταται. Κατά συνέπεια τό ὅλο σύστημα, γιά νά τηροῦνται οἱ «κανόνες εὐγενοῦς ἀνταγωνισμοῦ» δέν πρέπει νά περιέχει ἐμφανῶς ἤ ἀφανῶς στοιχεῖα πού προσβάλλουν τή θρησκευτική συνείδηση κανενός, τή στιγμή μάλιστα πού ὑπάρχει μεγάλη ἄνεση στήν ἐπιλογή ἀριθμῶν (πλήν τοῦ 666).

Γιά νά λειτουργήσει αὐτή ἡ ἠλεκτρονική διακυβέρνηση, θά πρέπει ὁ κάθε πολίτης, κάθε ἄνθρωπος ἴσως στήν ἀρχή προαιρετικά, πολύ σύντομα ὅμως ὑποχρεωτικά νά παραλάβει τήν Κάρτα τοῦ Πολίτη. Τό μικροτσίπ τῆς κάρτας μέ τή μεγάλη χωρητικότητα πολλῶν πληροφοριῶν καί τή δυνατότητά του νά διασυνδέεται μέ ὅλους τούς φορεῖς καί μέ ὅλες τίς δημόσιες ὑπηρεσίες, θά «ἐξυπηρε­τεῖ» τόν πολίτη στίς σχέσεις του καί στίς ἀνάγκες του μέ τόν δημόσιο τομέα, τίς τράπεζες καί πολλούς ἄλλους φορεῖς. Κατά τίς δύο διαβουλεύσεις πού ἔδωσε στό διαδίκτυο ἡ Κυβέρνηση, γιά τήν «Κάρτα τοῦ Πολίτη» καί γιά τό «προσχέδιο νόμου περί ἠλεκτρονικῆς διακυβέρνησης», δέν ἔδωσε κανένα τεχνικό χαρακτηριστικό τῆς Κάρτας καί τοῦ μικροτσίπ. Ἑπομένως μόνο ὑποθέσεις μποροῦμε νά κάνουμε. Μπορεῖ τό μικτροτσίπ νά εἶναι τῆς τεχνολογίας RFID. Δέν ἔχουμε διαβεβαίωση ὅτι δέν θά εἰσαχθεῖ ὁποτε­δήποτε ὁ δυσώνυμος ἀριθμός 666.

Ὁ ἀριθμός αὐτός εἶναι δυσώνυμος ὄντως γιά μᾶς, ἀφοῦ ἡ θεόπνευστη Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννη μᾶς προειδοποιεῖ γιά τήν ἔλευση τοῦ Ἀντιχρίστου καί γιά τήν κωδικοποίηση τοῦ ὀνόματός του πού ἀντιστοιχεῖ στό 666, ἀριθμό τοῦ Ἀντιχρίστου. Ἐμεῖς ὡς ὀρθόδοξοι χριστιανοί δέν ἐπιθυμοῦμε αὐτό τό ἔγγραφο πού θά εἶναι μοναδικό γιά ὅλες τίς συναλλαγές μας νά εἶναι σφραγισμένο μέ τόν κωδικό τοῦ ὀνόματος τοῦ Ἀντιχρίστου. Εἶναι γνωστό μάλιστα ἀπό τήν ἱστορία, ὅτι ὅσους λαούς κατακτοῦσαν οἱ Ἑβραῖοι τούς ἐπέβαλαν νά πληρώνουν ὡς φόρο ὑποτελείας τό ποσό τῶν 666 ταλάντων18 χρυσοῦ. Ὁ μακαριστός Γέροντας π. Ἐπιφάνειος Θεοδωρόπουλος εἶχε ἀπερίφρα­στα ἀποφανθεῖ, ὅτι καί ἄν ἀκόμα ἡ τότε προτεινόμενη ἠλεκτρονική ταυτότητα δέν ἦταν σφραγισμένη μέ τό 666 θά ποῦμε καί πάλι ὄχι καί μυριάκις ὄχι σ’ αὐτήν τήν ταυτότητα πού ἀντιστοιχεῖ μέ τή σημερινή Κάρτα τοῦ Πολίτη, ἀφοῦ ἐντάσσει τόν ἄνθρωπο στήν παγκόσμια ἠλεκτρονική φυλακή.

Ποτέ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος δέν ἦταν ἀρνητική στή χρήση τῆς ψηφιακῆς τεχνολογίας. Ὅλες οἱ ὑπηρεσίες τῆςἹερᾶς Συνόδου, τῶν Ἱερῶν Μητροπόλεων, τῶν Ἱερῶν Μο­νῶν καί τῶν Ἐνοριῶν χρησιμοποιοῦν τά ἀγαθά αὐτῆς τῆς τεχνολογίας. Εἴμαστε ὅμως ἐντελῶς ἀντίθετοι στήν ἠλεκτρονική διακυβέρνηση, ὅπως αὐτή ὀργανώνεται σήμερα γιά νάἐντάξει ὅλους μας, κληρικούς καί λαϊκούς, μοναχούς καί μοναχές στό ἀντίχριστο παγκόσμιο κράτος· ἀντίθετοι στή κατάλυση τοῦ θεόσδοτου δώρου τῆς ἐλευ­θερίας μας.

Ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος δέν ἔχει ἀνοίξει τά χαρτιά της πάνω σ’ αὐτό τό μεγάλο θέμα πού τίθεται μπροστά μας. Στίς Ἱερές Συνόδους οἱ πιό πνευματικοί ἀπό τούς πατέρες δέν βιάζονταν νά ἀποφανθοῦν. Οἱ νεώτεροι πού γνώριζαν τό πνευματικό βάθος καί τή σοφία τῶν πρεσβυτέρων Ἱεραρχῶν τούς παρώτρυναν νά μιλήσουν. Ἐκεῖνοι σιωποῦσαν γιατί ἡ διάκριση τῆς σιω­πῆς καί τῆς ἐν Χριστῷ ταπεινώσεως τούς ὑπαγόρευε νά ἀναμείνουν ἀμεσότερη τήν ἀποκάλυψη τοῦ θείου Φωτισμοῦ. Ἀλλά καί στό κατά Ἰωάννην Εὐαγγέλιο ἔχουμε θαυμάσει τό μεγαλεῖο τῆς σιωπῆς τοῦ Ἰησοῦ μπροστά στόν ὁδοστρωτήρα τῆς κοσμικῆς ἐξουσίας τοῦ Πιλάτου. Δέν θά μποροῦσε ὁ Κύριος νά κονιορτοποιήσει ὅλες τίς ἐναντίον Του συκοφαντίες καί νά ἀντιτάξει λεγεῶνες οὐρανίων δυνάμεων πρός τέλεια προστασία Του; Ὁ δέ Ἰησοῦς ἐσιώπα! Διά τῆς σιωπῆς, τοῦ μαρτυρίου Του καί τοῦ Θεϊκοῦ Του θανάτου ἐπάτησε τό θάνατο καί Ἀναστάς ἐκ νεκρῶν συνανέστησε ὁλόκληρο τό γένος τῶν ἀνθρώπων. Μένει σέ μᾶς νά γίνουμε καλοί δέκτες τοῦ δικοῦ Του ἤθους μπροστά στά μεγάλα προσβλήματα πού μᾶς τίθενται. Ἀπό τήν ἀρχή αὐτοῦ τοῦ ἀγῶνος, ἀπό τήν ἀρχή αὐτῆς τῆς κρίσεως πού μέ βία μᾶς ἐπιβάλλεται προτείναμε σ’ ὅλους τούς ἀδελφούς καί ἀδελφές νά κάνουμε χρήση τοῦ ἱεροῦ κομποσχοινίου καί λέγοντας τήν εὐχή τοῦ Χριστοῦ νά ἀποκτήσουμε ἀντοχές καί ἀδαμάντινες ἐν Χριστῷ ὑπομονές σάν αὐτές ὅλων τῶν καταξιωμένων Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἀκριβῶς τό ἴδιο ζητοῦσε ἀπ’ ὅλους μας ὁ σύγχρονος θεοφώτιστος ἅγιος, πατήρ Παΐσιος. Λέει χαρακτηριστικά: «Γιά μᾶς εἶναι μιά μεγάλη εὐκαιρία, εἶναι πανηγύρι οἱ δυσκολίες, τό μαρτύριο. Νά εἶστε μέ τόν Χριστό, νά ζῆτε σύμφωνα μέ τίς ἐντολές Του καί νά προσεύχεσθε, γιά νά ἔχετε θεῖες δυνάμεις καί νά μπορέσετε ἀντιμετωπίσετε τίς δυσκολίες. Νά ἀφήσετε τά πάθη, γιά νά ἔρθει ἡ θεία Χάρις. Αὐτό πού θά βοηθήσει πολύ εἶναι νά μπεῖ μέσα μας ἡ καλή ἀνησυχία: ποῦ βρισκόμαστε, τί θά συναντήσουμε γιά νά λάβουμε τά μέτρα μας καί νά ἑτοιμασθοῦμε. Ἡ ζωή μας νά εἶναι πιό μετρημένη. Νά ζοῦμε πιό πνευματικά. Νά εἴμαστε πιό ἀγαπημένοι, νά βοηθοῦμε τούς πονεμένους, τούς φτωχούς μέ ἀγάπη, μέ πόνο, μέ καλωσύνη. Νά προσευχόμαστε νά βγοῦν καλοί ἄνθρωποι».

Πολλοί καθημερινά σχεδόν μᾶς ἐρωτοῦν: Μά τί θά κάνουμε, ἄν δέν πάρουμε τήν κάρτα τοῦ πολίτη, πῶς θά ζήσουμε καί μεῖς καί τά παιδιά μας; Ἡ ταπεινή μας ἀπάντηση εἶναι: Ἔχουμε ἀκόμα καιρό. Κάθε μέρα πού περνάει μέσα στά προβλήματα καί τίς ἀγωνίες τῆς κρίσεως, νά εἶναι μιά μοναδική ἁγία, τελεία, εἰρηνική, εἰ δυνατόν ἀναμάρτητη, γεμάτη ἐργασία, διακονία, φιλαδελφία καί προσευχή καί μέσα στόν ὑπόλοιπο χρόνο τῆς ζωῆς ἡμῶν θά δείξει, θά μιλήσει, θά θαυματουργήσει ὁ Κύριος. Ἡ Ἁγία Ὀρθοδοξία μας εἶναι γεμάτη μέ λαμπρά θαύματα καί μαρτυρίου καί μαρτυρίας καί νίκης τοῦ Ἐσφαγμένου Ἀρνίου.

Ἡ Ἱερά Σύνοδος ἀπεφάνθη περί τῆς Ἁγιότητος τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου σαράντα χρόνια μετά τήν κοίμησή Του. Ἀπό τό 1920 μέχρι τό 1960, ὅλο αὐτό τό χρονικό διάστημα, ἡ ἀσυγκράτητη ἔκφραση εὐλαβείας τοῦ χριστεπωνύμου λαοῦ ἔγινε φανερή μέ ἀνέγερση περικαλεστάτων ναῶν καί ἱερῶν εἰκόνων. Ὅλα αὐτά ἦταν ἐκτός Ἐκκλησίας;

Σαράντα καί πλέον Μητροπολῖτες, ἑξήντα χιλιάδες πολῖτες πού ἔχουν ὑπογράψει ἤδη στό διαδίκτυο καί πόσοι ἄλλοι ἀκόμα, ἔχουν πλέον πεισθεῖ γιά τή σοβαρότητα τοῦ θέματος ἠλεκτρονικῆς διακυβερνήσεως καί Κάρτας Πολίτη.

Ἀπό κεῖ καί πέρα ὁ καθένας μας ἔχει τήν προσωπική του εὐθύνη γιά τήν ἐπιλογή του. Κάθε ἀρνάκι κρέμεται ἀπό τό ποδαράκι του, λέγει χαρακτηριστικά ὁ λαός μας.

Ἡ εὐθύνη μας πάντως καί ὡς Ἑλλήνων καί ὡς ὀρθοδόξων εἶναι ἀσύλληπτη, ἄν ἀναλογισθοῦμε, ὅτι ἡ ἀπόφασή μας, καί ἡ προσωπική καί ἡ συλλογική θά ἐπηρεάσει καί ὅλους τούς ἄλλους λαούς πού καί αὐτοί μέ τή σειρά τους ἐκβιάζονται νά ἐγκλωβισθοῦν στήν παγκόσμια ἠλεκτρονική φυλακή.

Προσωπικά ἰλιγγιῶ ὅταν σκέπτομαι, ὅτι ὑποχωρώντας στίς πιέσεις τῆς παγκόσμιας τυραννίας, ἀφήνουμε ἀνυπεράσπιστα τά παιδιά μας καί τίς ἐπερχόμενες γενιές στά δίχτυα τῶν ἐξουσιαστῶν τῆς παγκόσμιας ἠλεκτρονικῆς κυβέρνησης, τῆς ἠλεκτρονικῆς φυλακῆς.

Ὁ Κύριος νά βοηθήσει ὅλους μας, δι’ εὐχῶν τῶν ἁγίων Πατέρων ἡμῶν, νά πάρουμε τήν πιό διακριτική ἐν Χριστῷ ἀπόφαση καί γιά μᾶς καί γιά τά παιδιά μας.

… Τελειώνουμε καταστέφοντας τόν λόγο μας μέ τά πάνχρυσα λόγια τοῦ πατρός Παϊσίου:

«Ὁ Καλός Θεός ὅλα θά τά οἰκονομήσει μέ τόν καλύτερο τρόπο, ἀλλά χρειάζεται πολύ ὑπομονή καί προσοχή, γιατί πολλές φορές, μέ τό νά βιάζονται οἱ ἄνθρωποι νά ξεμπλέξουν τά κουβάρια, τά μπλέκουν περισσότερο. Ὁ Θεός μέ ὑπομονή τά ξεμπλέκει. Δέν θά πάει πολύ αὐτή ἡ κατάσταση. Θά πάρει σκούπα ὁ Θεός! Κατά τό 1860, ἐπειδή ὑπῆρχε στό Ἅγιο Ὅρος πολύς τουρκικός στρατός, γιά ἕνα διάστημα δέν εἶχε μείνει στή Μονή Ἰβήρων κανένας μοναχός. Εἶχαν φύγει οἱ Πατέρες, ἄλλοι μέ τά ἅγια Λείψανα, ἄλλοι γιά νά βοηθήσουν στήν Ἐπανάσταση. Ἐρχόταν στό Μοναστήρι μόνο ἕνας μοναχός ἀπό μακρυά πού ἄναβε τά κανδήλια καί σκούπιζε. Μέσα καί ἔξω ἀπό τό μοναστήρι ἦταν τουρκικός στρατός καί αὐτός ὁ καημένος σκούπιζε καί ἔλεγε: «Παναγία μου, τί θά γίνει μέ αὐτήν τήν κατάσταση;». Μιά φορά πού προσευχότανμέ πόνο στήν Παναγία βλέπει νά τόν πλησιάζει μιά γυναίκα – ἦταν ἡ Παναγία – πού ἔλαμπε καί τό πρόσωπό της ἀκτινοβολοῦσε. Τοῦ παίρνει τή σκούπα ἀπό τά χέρια καί τοῦ λέει: «Ἐσύ δέν ξέρεις νά σκουπίζεις καλά. Ἐγώ θά σκουπίσω». Καί ἄρχισε νά σκουπίζει. Ὕστερα ἐξαφα­νίστηκε μέσα στό Ἱερό. Σέ τρεῖς μέρες ἔφυγαν ὅλοι οἱ Τοῦρκοι. Τούς ἔδιωξε ἡ Παναγία.

1 ΕΠΕ 1, 210
2 PG 31, 212
3 PG 44, 132
4 ΕΠΕ 5, 121. Πρβλ. ΕΠΕ 7, 499 ὅπου ὁ ἴδιος Πατήρ ἐπισημαίνει ὅτι ἡ ἀνθρώπινη φύσι «δέν προχώρησε λίγο λίγο στήν τελειότητα ὅπως καί τά ἄλλα ὄντα, ἀλλά ἀπό τή στιγμή τῆς ὑπάρξεως της συμπληρώθηκε μέ τήν τελειότητα΄ διότι δημιουργήθηκε, λέγει, ὁ ἄνθρωπος «κατ’ εἰκόνα Θεοῦ καί ὁμοίωσιν». Αὐτό δείχνει τό ἀκρότατο ἀγαθό καί τό τελειότατο. Διότι τί ἀνωτέρω μπορεῖ νά βρεθῇ ἀπό τήν ὁμοίωσι μέ τόν Θεό;
5 ΕΠΕΦ 22, 273, 515
6 ΕΠΕ 5, 48
7 ἔ.ἀ.,σ.53-55
8 ΕΠΕ 2, 254
9 ΕΠΕ 21, 151-153
10 ΕΠΕ 2,704
11 ἔ.ἀ.,σ.705
12ΕΠΕ 33, 321. Πρβλ. Θεοδότου Ἀγκύρας, PG 77, 1381 Ὁ ἱ. Χρυσόστομος ἔχει ἀναπτύξει διεξοδικά τό θέμα τῆς ἐλευθερίας τοῦ ἀνθρώπου σέ δύο πραγματεῖες του:
α) «Ἐκ ῥαθυμίας ἡ κακία καί ἀπό σπουδῆς ἡ ἀρετή, καί οὐδέν οὔτε οἱ πονηροί ἄνθρωποι, οὔτε αὐτός ὁ διάβολος τόν νήφοντα παραβλάψαι δύνανται», ΕΠΕ 31, 98-133.
β) «Τόν ἑαυτόν μή ἀδικοῦντα οὐδείς παραβλάψαι δύναται», ΕΠΕ 31, 496-563.
Ὁ ἅγιος Συμεών ὁ Νέος Θεολόγος ὁρίζει ὅτι: «Τοῦτο γάρ ἡ ὄντως αὐτεξουσιότης, τό μή ὑφ’ ἑτέρου τινός τῷ οἱῳδήποτε τρόπῳ δεσπόζεσθαι». Δήλαδή, αὐτό ἀκριβῶς εἶναι ἡ ἀληθινή αὐτεξουσιότης, τό νά μήν ἐξουσιάζεται κανείς ἀπό ὁποιονδήποτε ἄλλον καί μέ ὁποινδήποτε τρόπο (ΕΠΕΦ 19Γ, 445). Ἐπίσης πρβλ. Ἁγ. Νεκταρίου, Περί ἐπιμελείας ψυχῆς, Ὁμιλία β΄, Περί τοῦ ἀπαραβίαστου τοῦ αὐτεξουσίου, Ἀθῆναι, σ. 16.
13 ΕΠΕ 7, 111. Πρβλ. ΕΠΕ 7, 180, ὄπου ὁ ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης ἀποφαίνεται: «Ἀδέσποτον γάρ ἡ ἀρετή καί ἑκούσιον καί πάσης ἀνάγκης ἐλεύθερον». Ἐδῶ ἀκριβῶς φαίνεται ἡ ἀξία τῆς αὐτεξουσίου κινήσεως -ὅπως παρατηρεῖ ὁ ἴδιος ἄγιος- «διότι ἔχοντας ἐκεῖνος ὁ δερμάτινος χιτών ὅλες ἐκεῖνες τίς ἰδιότητες ὅσες εἶχε ὅταν περιέκλειε τήν ἄλογη φύσι, τή φιληδονία, τό θυμό, τή γαστριμαργία, τήν ἀπληστία καί τά ὄμοια, ἀνοίγει δρόμο στήν ἀνθρωπίνη προαίρεσι καί γίνεται πεδίο τῆς ροπῆς καί πρός τά δύο,τῆς ἀρετῆς καί τῆς κακίας (ΕΠΕ 10, 185-187). Βλ. ἐπίσης καί ΕΠΕΦ 19Γ, 442 κ.ἑ., ὅπου ὁἅγιος Συμεών ὁ Νέος Θεολόγος ἀναπτύσσσει αὐτό τό θέμα. Ὁ δέ ἱερός Χρυσόστομος διευκρινίζει γιατί ὁ Χριστός δέν μετέβαλε μέ ἐξαναγκασμό σέ σώφρονα καί ἀγαθό τόν Ἰούδα΄ ἀλλά θέλοντας νά διορθώσῃ τή γνώμη καί προαίρεσι τοῦἀθλίου μαθητοῦ Του, «οὐδέν, οὐ μικρόν, ἤ μέγα ἐνέλιπεν, ὁ δέ (Ἰούδας) ἑ κ ώ ν ἔμεινεν ἀδιόρθωτος». Δηλαδή: τίποτε, οὔτε μικρό, οὔτε μεγάλο παρέλειψε, ἀλλ’ ὅμως ὁ Ἰούδας παρέμεινε μέ τή θέλησί του ἀδιόρθωτος (Βλ. ΕΠΕ 14, 335-337΄ 35, 569-573). Ὑπό τήν ἄποψι τοῦ ὅτι μποροῦσε ἡ ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου νά συντελέσῃ πλήρως στή μετοχή καί κοινωνία του μέ τόν Θεό, ὁ ἅγιος Γρήγόριος Νύσσης λέγει ὅτι «ἰσόθεόν ἐστι τό αὐτεξούσιον» (ΕΠΕ 10, 182).
14 PG 150, 638C
15 ΕΠΕΦ 14ΣΤ,204
16 ΕΠΕ 23, 402
17 « εθύνη τς πιλογῆς μας» ἐκδ. Ἱερόν Κελλίον ἁγ. Νικολάου Μπουραζέρη Ἅγιον Ὅρος σελ. 212-213.
18 Τό τάλαντο εἶναι μονάδα μέτρησης τῆς μάζας πού χρησιμοποιεῖτο κατά τήν ἀρχαιότητα ἀπό πολλούς λαούς τῆς Μεσοποταμίας καί τῆς Μεσογείου. Οἱ ὑποδιαιρέσεις του, ὅταν ἀναφέρονταν σέ πολύτιμα μέταλλα, λειτουργοῦσαν καί ὡς νομίσματα. Συνήθως ἕνα τάλαντο ἰσοδυναμοῦσε μέ τό βάρος τοῦ νεροῦ πού χωρᾶ σέ ἕνα τυποποιημένο ἀμφορέα. Αὐτό ποίκιλλε ἀπό λαό σέ λαό. Κατά προσέγγιση ἕνα ἑλληνικό («ἀττικό») τάλαντο ἰσοδυναμοῦσε μέ 26 σημερινά χιλιόγραμμα, ἕνα αἰγυπτιακό μέ 27, ἕνα βαβυλωνιακό μέ 30,3 καί ἕνα ρωμαϊκό μέ 32,3. Οἱ Ἑβραῖοι χρησιμοποιοῦσαν τό βαβυλωνιακό τάλαντο, ἀλλά ἀργότερα τό ἀναθεώρησαν – τό βαρύ τάλαντο τῆς ἐποχῆς τῆς Καινῆς Διαθήκης θά ζύγιζε σήμερα 58,9 χιλιόγραμμα.

4. Η ομιλία του δικηγόρου παρ΄Αρείω Πάγω κ. Χρήστου Παπασωτηρίου:

ΚΑΡΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ

ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΜΕΣΟ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΤΟΥ ΑΤΟΜΟΥ

Τον Νοέμβριο 2010 το πρώην Υπουργείο Εσωτερικών, το οποίο πλέον ονομάζεται Υπουργείο Εσωτερικών, Αποκεντρώσεως και Ηλεκτρονικής Διακυβερνήσεως, έθεσε σε δημόσια διαβούλευση την εισαγωγή της κάρτας του πολίτη.

Σύμφωνα με το περιεχόμενο των προτάσεων της διαβουλεύσεως, ως ενδεικτικά θέματα προβληματισμού και εκφράσεως απόψεων επροτάθησαν από το Υπουργείο κυρίως τα εξής:

1.      Η αξιοποίηση και επέκταση υπαρχουσών και η ανάπτυξη νέων ηλεκτρονικών υπηρεσιών από την Δημόσια Διοίκηση.

2.      Η προστασία των προσωπικών δεδομένων και της ιδιωτικής ζωής των πολιτών.

3.      Η προστασία της ασφάλειας των συναλλαγών.

4.      Η εισαγωγή και αξιοποίηση καινοτόμων ηλεκτρονικών υπηρεσιών.

5.      Τεχνικές προτάσεις για τον σχεδιασμό και την υλοποίηση της κάρτας.

Εξ άλλου, οι σκοποί και το πλαίσιο χρήσεως της κάρτας του Πολίτη είναι προεχόντως και σύμφωνα πάντα με το Υπουργείο η φυσική ταυτοποίηση των πολιτών σε αντικατάσταση του υπάρχοντος δελτίου αστυνομικής ταυτότητος.

Ταυτοχρόνως, η κάρτα του πολίτη προτείνεται να χρησιμοποιείται σε όλο το εύρος της καθημερινής του ζωής προκειμένου για την σταδιακή αντικατάσταση προσωπικών εγγράφων και πιστοποιητικών στις συναλλαγές του με το δημόσιο.

Επίσης ως κύριο χαρακτηριστικό της κάρτας του πολίτη σύμφωνα με το Υπουργείο προβλέπεται να είναι η ενσωμάτωση πλινθίου (τσιπ) για την επίτευξη των σκοπών και του πλαισίου χρήσεως της κάρτας, δηλαδή προκειμένου να περιληφθούν όλες οι πληροφορίες και τα δεδομένα, τα οποία φέρονται ως σχετιζόμενα με τους ανωτέρω σκοπούς και πλαίσια.

Η ενσωμάτωση του πλινθίου στην κάρτα επιτρέπει στον υπεύθυνο και εκτελούντα την επεξεργασία των πληροφοριών και δεδομένων αλλά και σε κάθε τρίτο την ανά πάσα στιγμή γνώση τόσο των συναλλαγών, όσο και του ακριβούς τόπου, όπου ευρίσκεται το πρόσωπο, το φέρον την κάρτα.

Συνακόλουθα, η επίτευξη των σκοπών αυτών της κάρτας προϋποθέτει την θέσπιση Νόμου για την δημιουργία ενός τεχνολογικού, ηλεκτρονικού υποβάθρου και την ίδρυση και λειτουργία μίας κεντρικής ηλεκτρονικής βάσεως, στην οποία θα συλλέγονται και θα αποτελούν αντικείμενο επεξεργασίας οι σχετικές πληροφορίες και δεδομένα.

Για τον λόγο αυτόν το ίδιο Υπουργείο Εσωτερικών, Αποκεντρώσεως και Ηλεκτρονικής Διακυβερνήσεως, έφερε προς δημόσια διαβούλευση το σχετικό νομοσχέδιο με θέμα ακριβώς: «ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ».

Σύμφωνα με το περιεχόμενο των προτάσεων του Υπουργού κ. Ραγκούση, στόχοι του εν λόγω Νόμου είναι οι εξής:

1.     Η βελτίωση της εξυπηρετήσεως των πολιτών και των επιχειρήσεων από τις υπηρεσίες της δημόσιας διοικήσεως, με όρους αποτελεσματικότητας και διαφάνειας.

2.     Η μείωση της γραφειοκρατίας με την αξιοποίηση των Τεχνολογιών Πληροφορικής και Επικοινωνιών.

3.     Η προστασία των προσωπικών δεδομένων και της ιδιωτικής ζωής των πολιτών.

4.     Η προστασία της ασφάλειας των συναλλαγών.

Τα προβλήματα, όμως, τα οποία ανακύπτουν από την εισαγωγή της κάρτας του πολίτη και από την επιχειρουμένη θέσπιση των προτεινομένων διατάξεων του νομοσχεδίου για την ηλεκτρονική διακυβέρνηση είναι ανυπέρβλητα και καταλυτικά των σπουδαιοτέρων συνταγματικών δικαιωμάτων, ήτοι αυτών της προσωπικής ελευθερίας και του σεβασμού της προσωπικότητος του ατόμου.

Συνακόλουθα οι προτεινόμενες ρυθμίσεις τόσο για την κάρτα του πολίτη, όσο και για την ηλεκτρονική διακυβέρνηση παραβιάζουν τις συναφείς με τα εν λόγω ατομικά δικαιώματα συνταγματικές και υπερνομοθετικής ισχύος διατάξεις.

Στο σημείο αυτό πρέπει να επισημανθεί το υφιστάμενο νομικό πλαίσιο, το οποίο κατοχυρώνει και προστατεύει τα δικαιώματα της προσωπικής ελευθερίας και του σεβασμού της προσωπικότητος του ατόμου.

ΥΦΙΣΤΑΜΕΝΟ ΝΟΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ

Σύμφωνα με το άρθρο 5 παρ. 1 της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως Δικαιωμάτων του Ανθρώπου ορίζεται ότι: «Παv πρόσωπov έχει δικαίωµα εις τηv ελευθερίαv και τηv ασφάλειαv. Ουδείς επιτρέπεται vα στερηθή της ελευθερίας τoυ ειµή εις τας ακoλoύθoυς περιπτώσεις και συµφώvως πρoς τηv vόµιµov διαδικασίαv:

α) εάv κρατήται καvovικώς κατόπιv καταδίκης υπό αρµοδίoυ δικαστηρίoυ,

β) εάv υπεβλήθη εις καvovικήv σύλληψιv ή κράτησιv λόγω αvυπoταγής εις vόµιµov διαταγήv δικαστηρίoυ, ή εις εγγύησιv εκτελέσεως υπoχρεώσεως oριζoµέvης υπό τoυ vόµoυ,

γ) εάv συvελήφθη και κρατήται όπως oδηγηθή εvώπιov της αρµoδίας δικαστικής αρχής εις τηv περίπτωσιv ευλόγoυ υπovoίας ότι διέπραξεv αδίκηµα, ή υπάρχoυv λoγικά δεδoµέvα πρoς παραδoχήv της αvάγκης όπως oύτoς εµπoδισθή από τoυ vα διαπράξη αδίκηµα ή δραπετεύση µετά τηv διάπραξιv τoύτoυ,

δ) εάv πρόκειται περί voµίµoυ κρατήσεως αvηλίκoυ, απoφασισθείσης δια τηv επιτήρησιv της αvατρoφής τoυ, ή τηv vόµιµov κράτησίv τoυ ίvα παραπεµφθή εvώπιov της αρµoδίας αρχής,

ε) εάv πρόκειται περί voµίµoυ κρατήσεως ατόµωv δυvαµέvωv vα µεταδώσωσι µεταδoτικήv ασθέvειαv, φρεvoβλαβoύς, αλκooλικoύ, τoξικoµαvoύς ή αλήτoυ.

στ) εάv πρόκειται περί voµίµoυ συλλήψεως ή κρατήσεως ατόµoυ επί σκoπώ όπως εµπoδισθή από τoυ vα εισέλθη παραvόµως εv τη χώρα ή εvαvτίov τoυ oπoίoυ εκκρεµεί διαδικασία απελάσεως ή εκδόσεως».

Εξ άλλου κατά το άρθρo 8 Ε.Σ.Δ.Α. προβλέπεται ότι:

«1. Παv πρόσωπov δικαιoύται εις τov σεβασµόv της ιδιωτικής και oικoγεvειακής ζωής τoυ, της κατoικίας τoυ και της αλληλoγραφίας τoυ.

2. Δεv επιτρέπεται vα υπάρξη επέµβασις δηµoσίας αρχής εv τη ασκήσει τoυ δικαιώµατoς τoύτoυ, εκτός εάv η επέµβασις αύτη πρoβλέπεται υπό τoυ vόµoυ και απoτελεί µέτρov τo oπoίov, εις µίαv δηµoκρατικήv κoιvωvίαv, είvαι αvαγκαίov δια τηv εθvικήv ασφάλειαv, τηv δηµoσίαv ασφάλειαv, τηv oικovoµικήv ευηµερίαv της χώρας, τηv πρoάσπισιv της τάξεως και τηv πρόληψιv πoιvικώv παραβάσεωv, τηv πρoστασίαv της υγείας ή της ηθικής, ή τηv πρoστασίαv τωv δικαιωµάτωv και ελευθεριώv άλλωv».

Περαιτέρω σύμφωνα με το άρθρο 5 Συντάγματος τονίζεται ότι:

«1. Καθένας έχει δικαίωμα να αναπτύσσει ελεύθερα την προσωπικότητά του και να συμμετέχει στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της Χώρας, εφόσον δεν προσβάλλει τα δικαιώματα των άλλων και δεν παραβιάζει το Σύνταγμα ή τα χρηστά ήθη.

2. Όλοι όσοι βρίσκονται στην Ελληνική Επικράτεια απολαμβάνουν την απόλυτη προστασία της ζωής, της τιμής και της ελευθερίας τους, χωρίς διάκριση εθνικότητας, φυλής, γλώσσας και θρησκευτικών ή πολιτικών πεποιθήσεων. Εξαιρέσεις επιτρέπονται στις περιπτώσεις που προβλέπει το διεθνές δίκαιο.

3. Η προσωπική ελευθερία είναι απαραβίαστη. Κανένας δεν καταδιώκεται ούτε συλλαμβάνεται ούτε φυλακίζεται ούτε με οποιονδήποτε άλλο τρόπο περιορίζεται, παρά μόνο όταν και όπως ορίζει ο νόμος.

Ακόμη σύμφωνα με την παράγραφο 4 του άρθρου 5 του Συντάγματος προβλέπεται ότι: Απαγορεύονται ατομικά διοικητικά μέτρα που περιορίζουν σε οποιονδήποτε Έλληνα την ελεύθερη κίνηση ή εγκατάσταση στη Χώρα, καθώς και την ελεύθερη έξοδο και είσοδο σ’ αυτήν. Τέτοιου περιεχομένου περιοριστικά μέτρα είναι δυνατόν να επιβληθούν μόνο ως παρεπόμενη ποινή με απόφαση ποινικού δικαστηρίου, σε εξαιρετικές περιπτώσεις ανάγκης και μόνο για την πρόληψη αξιόποινων πράξεων, όπως νόμος ορίζει«.

Επί πλέον σύμφωνα με το άρθρο 9 του Συντάγματος ορίζεται:

«1. Η κατοικία του καθενός είναι άσυλο. Η ιδιωτική και οικογενειακή ζωή του ατόμου είναι απαραβίαστη».

Αλλά η διάταξη, η οποία κατοχυρώνει πλήρως το δικαίωμα του ατόμου να αρνείται και να προστατεύεται έναντι της συλλογής, επεξεργασίας και χρήσεως των προσωπικών του δεδομένων με ηλεκτρονικά μέσα, είναι εκείνη του εσχάτως προστεθέντος άρθρου 9α Συντάγματος, το οποίο ορίζει τα ακόλουθα:

«Καθένας έχει δικαίωμα προστασίας από την συλλογή, επεξεργασία και χρήση, ιδίως με ηλεκτρονικά μέσα, των προσωπικών του δεδομένων, όπως νόμος ορίζει. Η προστασία των προσωπικών δεδομένων διασφαλίζεται από ανεξάρτητη αρχή, που συγκροτείται και λειτουργεί, όπως νόμος ορίζει«.

Περαιτέρω, σύμφωνα με το άρθρο 25 Συντάγματος, που κατοχυρώνει την αρχή της αναλογικότητος, δηλαδή την υποχρέωση των κρατικών Αρχών να παραλείπουν μέτρα που περιορίζουν δυσανάλογα τα ατομικά δικαιώματα, όταν ο επιδιωκόμενος σκοπός των μέτρων εξυπηρετείται με μέσα λιγότερο επαχθή, προβλέπει τα ακόλουθα:

«1. Τα δικαιώματα του ανθρώπου ως ατόμου και ως μέλους του κοινωνικού συνόλου και η αρχή του κοινωνικού κράτους δικαίου τελούν υπό την εγγύηση του Κράτους. Όλα τα κρατικά όργανα υποχρεούνται να διασφαλίζουν την ανεμπόδιστη και αποτελεσματική άσκησή τους. Τα δικαιώματα αυτά ισχύουν και στις σχέσεις μεταξύ ιδιωτών στις οποίες προσιδιάζουν. Οι κάθε είδους περιορισμοί που μπορούν κατά το Σύνταγμα να επιβληθούν στα δικαιώματα αυτά πρέπει να προβλέπονται είτε απευθείας από το Σύνταγμα είτε από το νόμο, εφόσον υπάρχει επιφύλαξη υπέρ αυτού και να σέβονται την αρχή της αναλογικότητας. «

2. Η αναγνώριση και η προστασία των θεμελιωδών και απαράγραπτων δικαιωμάτων του ανθρώπου από την Πολιτεία αποβλέπει στην πραγμάτωση της κοινωνικής προόδου μέσα σε ελευθερία και δικαιοσύνη».

Ακόμη, το άρθρο 93 παρ. 4 Συντάγματος ορίζει ότι:

«Τα δικαστήρια υποχρεούνται να μην εφαρμόζουν νόμο που το περιεχόμενό του είναι αντίθετο προς το Σύνταγμα».

Αλλά και ο Νόμος 2472/1997 περί επεξεργασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα στο άρθρο 5 παρ. 1 ορίζει τα ακόλουθα:

«1. Επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα επιτρέπεται μόνον όταν το υποκείμενο των δεδομένων έχει δώσει τη συγκατάθεσή του.

Αυτό είναι το νομικό πλαίσιο προστασίας των συναφών με την κάρτα του πολίτη και την ηλεκτρονική διακυβέρνηση συνταγματικών δικαιωμάτων περί προσωπικής ελευθερίας και σεβασμού της προσωπικότητος και της ιδιωτικής ζωής.

Γι’ αυτό τα σχετικά νομικά προβλήματα αντισυνταγματικότητος, τα οποία ανακύπτουν εκ της θεσπίσεως του Νόμου για την ηλεκτρονική διακυβέρνηση και από την κάρτα του πολίτη είναι τα εξής:

Η ενσωμάτωση πλινθίου, δηλαδή τσιπ στην κάρτα του πολίτη, καθιστά ανά πάσα στιγμή εφικτό τον εντοπισμό και την θέση του φέροντος την κάρτα μέσα στην Χώρα.

Με τον τρόπο αυτόν παραβιάζονται άμεσα τα συνταγματικώς κατοχυρούμενα δικαιώματα των πολιτών για τον απόλυτο σεβασμό της προσωπικότητός τους, της προσωπικής και ιδιωτικής τους ζωής και της προσωπικής τους ελευθερίας, στην οποία περιλαμβάνεται το δικαίωμα της ελευθέρας κινήσεως μέσα στην Χώρα.

Συνάμα παραβιάζεται η προβλεπομένη από την διάταξη του άρθρου 25 του Συντάγματος αρχή της αναλογικότητος, καθ’ όσον επιτρέπει την δημιουργία καταστάσεως δυσαναλόγου εν σχέσει προς τον φερόμενο σαν δήθεν σκοπό της κάρτας πολίτη, ήτοι την φυσική ταυτοποίηση και συνάμα την διευκόλυνση των συναλλαγών του πολίτη με τις δημόσιες εν γένει Αρχές.

Και τούτο, γιατί ο σκοπός του Νόμου, ο οποίος προεχόντως συνίσταται στην ταυτοποίηση του προσώπου, δύναται να ικανοποιηθεί με άλλους τρόπους, όχι τόσο επαχθείς, όπως με το προτεινόμενο μέσο, δηλαδή κάρτα με τσιπ, και χωρίς να προσβάλλονται καθόλου τα ανωτέρω ατομικά δικαιώματα, όπως με την διατήρηση των ήδη θεσμοθετημένων τρόπων ταυτοποιήσεως (π.χ. με τον ισχύοντα τύπο δελτίου αστυνομικής ταυτότητος, διαβατήριο).

Εξ άλλου ο προτεινόμενος από το Υπουργείο σκοπός της ταυτοποιήσεως του πολίτη και της διεκπεραιώσεως των συναλλαγών του με το Δημόσιο μέσω κάρτας, η οποία φέρει τσιπ, εις τρόπον ώστε να καθίσταται ανά πάσα στιγμή δυνατός ο εντοπισμός του πολίτη μέσα στην Χώρα, συνιστά και μέτρο, όχι μόνο δυσανάλογο με τον προβαλλόμενο σαν σκοπό, αλλά και καθ’ όλου αναγκαίο σε μία δημοκρατική κοινωνία, προκειμένου για την εθνική ή δημοσία ασφάλεια, την οικονομική ευημερία της χώρας, την προάσπιση της τάξεως και την πρόληψη ποινικών παραβάσεων, την προστασία της υγείας ή της ηθικής και την προστασία των δικαιωμάτων και ελευθεριών των άλλων.

Επί πλέον το δικαίωμα του άρθρου 9α του Συντάγματος για την προστασία του πολίτη από την συλλογή, επεξεργασία και χρήση, ιδίως με ηλεκτρονικά μέσα, των προσωπικών του δεδομένων δύναται να καμφθεί ολοσχερώς σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 5 παρ. 1 του Νόμου 2472/1997, μόνον με την προηγουμένη ρητή συναίνεση του πολίτη, η οποία είναι ανεκτή μέσα σε μία δημοκρατική κοινωνία. Πρακτικά ουδείς δύναται να υποχρεώσει κανένα να λάβει και να χρησιμοποιεί την κάρτα, όπως αυτή εξαγγέλθηκε.

Όσοι δε πολίτες αρνούνται να την λάβουν και δεν συναινούν στην συλλογή, επεξεργασία κλπ. των πληροφοριών και δεδομένων τους πρέπει να εξακολουθούν να δύνανται να ταυτοποιούνται με τους ήδη υφισταμένους τρόπους που είναι λιγότερο επαχθή εν σχέσει με την κάρτα του πολίτη, άλλως παραβιάζεται η αρχή της αναλογικότητος.

Επομένως είναι αυτονόητο ότι επιβάλλεται να προβλέπεται παράλληλα με την κάρτα του πολίτη και για όσους αρνούνται την λήψη και χρήση της, η εξακολούθηση της χρήσεως του δελτίου αστυνομικής ταυτότητος, υπό τον τύπο που εκδίδεται σήμερα και η μη αντικατάστασή του για όσους δεν συναινούν στην λήψη και χρήση της νέας κάρτας με πλινθίο.

Ωστόσο το μέγιστο των προβλημάτων, τα οποία αναφύονται εκ της καθιερώσεως της κάρτας του πολίτη είναι η ενσωμάτωσις του αριθμού μητρώου κοινωνικής ασφαλίσεως, δηλαδή του περιβόητου «ΑΜΚΑ» στην κάρτα του πολίτη.

Και τούτο διότι, χωρίς υπερβολή, το συλλήβδην αντισυνταγματικό άρθρο 153 του σχετικού περί «ΑΜΚΑ» Νόμου3655/2008 στοχεύει στο να αποβάλει το άτομο από την οικονομική και κοινωνική ζωή και σηματοδοτώντας την απόλυτη καταστροφή του ατόμου, εφ’ όσον δεν χρησιμοποιεί τον «ΑΜΚΑ», συνοδεύεται από την αποστέρηση των πλέον βασικών για την επιβίωση του ατόμου συνταγματικών δικαιωμάτων εν μέσω βαρυτάτων απειλών εις βάρος όσων δεν χρησιμοποιούν τον «ΑΜΚΑ».

Συγκεκριμένα σύμφωνα με το άρθρο 153 Ν. 3655/2008 περί ΑΜΚΑ ορίζεται ότι από την ημερομηνία ενάρξεως ισχύος του Νόμου αυτού «…ουδείς δύναται να απασχοληθεί ως μισθωτός ή ως αυτοαπασχολούμενος, να ασφαλισθεί ή να καταβάλει ασφαλιστικές εισφορές, να εκδώσει ή να ανανεώσει βιβλιάριο ασθενείας, να δικαιωθεί και να εισπράξει συντάξεις και γενικότερα πάσης φύσεως παροχές, επιδόματα και βοηθήματα εάν δεν διαθέτει ΑΜΚΑ, ο οποίος αναγράφεται υποχρεωτικά επί όλων των ως άνω αντιστοίχων παραστατικών».

Δεν χρειάζεται να προσθέσει κανείς περισσότερα. Η διάταξη περιγράφει ακριβώς τι θα συμβεί, αν ο πολίτης δεν χρησιμοποιήσει τον ΑΜΚΑ.

Ωστόσο, ο εν λόγω αριθμός μητρώου κοινωνικής ασφαλίσεως (ΑΜΚΑ) και οι επαπειλούμενες υπό του άρθρου 153 βαρύτατες συνέπειες εν περιπτώσει μη χρήσεώς του προσβάλλουν την προσωπικότητα του ατόμου και επιχειρούν την «νομιμοποίηση» της καταστρατηγήσεως και καταργήσεως των θεμελιωδών ατομικών δικαιωμάτων της εργασίας, της κοινωνικής ασφαλίσεως, της ιατρικής, νοσοκομειακής και φαρμακευτικής περιθάλψεως, καθώς και της δικαστικής προστασίας.

Και οι προβλεπόμενες ως άνω κυρώσεις είναι αντισυνταγματικές, διότι παραβιάζουν κατάφωρα την προβλεπομένη υπό της διατάξεως του άρθρου 25 Σ. αρχή της αναλογικότητος ή ευλόγου ισορροπίας, καθ’ όσον είναι εξόφθαλμα δυσανάλογες προς τον φερόμενο σαν δήθεν σκοπό τού ως άνω Νόμου περί «ΑΜΚΑ», τον οποίο αποσκοπούν δήθεν να ‘διασφαλίσουν’, ήτοι την διαφάνεια και την διευκόλυνση των συναλλαγών του ησφαλισμένου με τις κρατικές και δικαστικές Αρχές και τις υγειονομικές υπηρεσίες. Οι δε απειλές του εν λόγω περί ΑΜΚΑ Νόμου προσβάλλουν παράνομα το συνταγματικώς κατοχυρούμενο δικαίωμα για τον απόλυτο σεβασμό της προσωπικότητος. Αλλά και η προβλεπομένη υπό του άρθρου 153 στέρηση του δικαιώματος δικαστικής προστασίας είναι εντελώς ασύλληπτη και εξωφρενική, καθ’ όσον ακόμη και οι κατηγορούμενοι – ενδεικτικώς – ως υπεξαιρέτες του δημοσίου χρήματος ή ως δωρολήπτες προεκλογικών ‘χορηγιών’, δικαιούνται και τυγχάνουν δικαστικής προστασίας, χωρίς να τους ζητείται ΑΜΚΑ, προφανώς λόγω της μηδεμιάς αναγκαιότητός του ως προς την ενάσκηση του εν λόγω ατομικού δικαιώματος, δείγμα της χαρακτηριστικής υπερβάσεως της αρχής της ευλόγου ισορροπίας που διέπει το εν λόγω νομοθέτημα.

Αυτό το νομικό έκτρωμα, δηλαδή ο Αριθμός Μητρώου Κοινωνικής Ασφαλίσεως, υπό τις επαπειλούμενες κυρώσεις, με τις οποίες σκοπείται η εξαναγκαστική επιβολή του, συνιστά μοναδική περίπτωση εντάξεως στο νομικό σύστημα της Χώρας μιας τόσο εκδήλως αντισυνταγματικής και αντιδημοκρατικής διατάξεως.

Οι προβλεπόμενες κυρώσεις από την παράλειψη της χρήσεώς του ισοδυναμούν με τον απόλυτο οικονομικό, εργασιακό, κοινωνικό, αλλά και βιολογικό θάνατο του πολίτη, καθώς, επειδή δεν θα μπορεί ούτε να αυτοαπασχοληθεί, τού απομένει μόνον η ελεημοσύνη για να επιζήσει.

Ο πολίτης, εάν δεν χρησιμοποιήσει τον ΑΜΚΑ, δεν θα μπορέσει να κάνει απολύτως τίποτε για την επιβίωση αυτού και της οικογενείας του, θα θεωρείται παράνομος και θα τίθεται εκτός του κοινωνικού πλαισίου.

Δυστυχώς οι απεργαζόμενοι και σχεδιάζοντες την ηλεκτρονική διακυβέρνηση εξαγγέλλουν την ενσωμάτωση του «ΑΜΚΑ» στην κάρτα του πολίτη, ίνα μη τις δύνηται «να απασχοληθεί ως μισθωτός ή ως αυτοαπασχολούμενος, να ασφαλισθεί ή να καταβάλει ασφαλιστικές εισφορές, να εκδώσει ή να ανανεώσει βιβλιάριο ασθενείας, να δικαιωθεί και να εισπράξει συντάξεις και γενικότερα πάσης φύσεως παροχές, επιδόματα και βοηθήματα»,

ει μη ο έχων τον «ΑΜΚΑ» και την κάρτα του πολίτη.

5.  Έκτακτες Ενημερώσεις:

6. Η ομιλία του καθηγητή της πληροφορικής κ.Φ. Φωτεινάκη:

7. Η ομιλία του οικονομολόγου κ. Στάθη Αδαμόπουλου:

8. Επίλογος – ερωτήσεις – απαντήσεις:

9. Πορίσματα της Ημερίδας «Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση και Ανθρώπινα Δικαιώματα» – 31/3/11:

ΕΣΤΙΑ  ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ

Πορίσματα τῆς ἡμερίδας

«Ἠλεκτρονική διακυβέρνηση καί ἀνθρώπινα δικαιώματα»

31-3-11

I. Σύμφωνα μέ τήν ὀρθόδοξη διδασκαλία ὁ ἄνθρωπος οἰκειοθελῶς ἔχασε τό θεόσδοτο δῶρο τῆς ἐλευθερίας, πού ἀπελάμβανε ἐντός τοῦ Παραδείσου, ὅμως Σαρκωθείς ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ κατέρχεται ἐπί γῆς καί ξαναχαρίζει τό δῶρο Του στόν πεσόντα ἄνθρωπο. Στά δημοκρατικά πολιτεύματα, πού ἔχουν δεχθεῖ τήν ἐπίδραση τῆς χριστιανικῆς ἐλευθερίας, ὁ ἄνθρωπος ἀπολαμβάνει, ἔστω καί μερικῶς, τήν τιμή πού τοῦ ἀξίζει, ὡς εἰκόνος Θεοῦ πού πορεύεται στό καθ’ ὁμοίωσιν.

Σήμερα βρισκόμαστε μπροστά σέ μιά νέα μορφή παγκοσμίου διακυβερνήσεως τῆς Νέας Τάξεως Πραγμάτων καί τῆς παγκόσμιας κυριαρχίας τῆς Νέας Ἐποχῆς. Τό προσχέδιο νόμου ἠλεκτρονικῆς διακυβερνήσεως, ἡ ὁποία ἔχει τίς ἀπαρχές της στή συνθήκη Σέγκεν καί φθάνει ὡς τήν Κάρτα τοῦ Πολίτη, θεσμοθετεῖ θεωρητικά-νομικά ( μέ τό νόμο περί ἠλεκτρονικῆς διακυβερνήσεως) καί κοινωνικά-πρακτικά (μέ τήν Κάρτα τοῦ Πολίτη) τή διαστροφή τῆς χριστιανικῆς ἀντιλήψεως περί τῆς ἐλευθερίας τοῦ ἀνθρώπου.

Ὁ ἄνθρωπος θεωρεῖται a priori ὕποπτος ὑποβιβάζεται στό ἐπίπεδο τοῦ ζωϊκοῦ-βιολογικοῦ ὄντος, πού διακατέχεται ἀπό τά πάθη πού τόν κρατοῦν μακριά ἀπό τήν ἐλευθερία, θεωρεῖται ἕνας ἀριθμός, εξάρτημα τοῦ παγκοσμίου κράτους, πού ἐλέγχεται ἀπό τούς γνωστούς ἀγνώστους ἐξουσιαστές καί ὄχι ὡς πρόσωπο πού διαφεντεύεται ἀπό τόν πανάγαθο Θεό.

II. Πολλές ἀπό διατάξεις τῶν νομοσχεδίου περί ἠλεκτρονικῆς διακυβερνήσεως μέ τήν πρόβλεψη γιά ἐνσωμάτωση στήν Κάρτα τοῦ Πολίτη ὅλων τῶν ἐκφάνσεων δραστηριοτήτων καί συναλλαγῶν τοῦ Πολίτη μέ τό Κράτος καί μέ τρίτους · τό ἐνσωματωμένο στήν Κάρτα microchip, πού σημαίνει πλήρη ἔλεγχο καί παρακολούθηση τοῦ ἀνθρώπου ·  ἡ διάταξη τοῦ ἄρθρου 153 τοῦ νόμου περί ΑΜΚΑ πού ὁδηγεῖ στόν οἰκονομικό καί κοινωνικό ἀποκλεισμό καί στήν ἀντιδημοκρατική στέρηση δικαστικῆς προστασίας ὅσων ἀρνηθοῦν νά τόν χρησιμοποιήσουν, ὅλες αὐτές οἱ διατάξεις εἶναι ἀντισυνταγματικές, καθώς  κατάφωρα παραβιάζεται τό ἄρθρο 9 Α  τοῦ ἑλλην.

Συντάγματος που ἀπαγορεύει τή λήψη, ἐπεξεργασία καί χρήση προσωπικῶν δεδομένων. Παραβιάζονται ἐπίσης  καί ἄλλες διατάξεις τοῦ Συντάγματος ἀλλά καί τῆς εὐρωπαϊκῆς Συμβάσεως δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου γιά τήν προστασία τῆς προσωπικότητος, τοῦ ἀσύλου, τῆς ἰδιωτικῆς ζωῆς κλπ.  Γι’αὐτό, τό Σύνταγμα καί ἡ Εὐρωπαϊκή Σύμβαση δικαιωμάτων πρέπει νά χρησιμοποιηθοῦν ὡς ὅπλα γιά τήν προστασία τῶν ἐλευθεριῶν τοῦ ανθρώπου.

III. Οἱ κυβερνῶντες πολύ ἔντεχνα παρουσιάζουν τήν Ἠλεκτρονική Διακυβέρνηση δηλ. τήν ἠλεκτρονική λειτουργία τῆς διοίκησης, ἡ ὁποία χρησιμοποιεῖ τόν ἠλεκτρονικό ἤ ψηφιακό τρόπο διεκπεραίωσης πάσης φύσεως ὑπηρεσιῶν γιά τούς πολίτες της, ὡς τήν καλύτερη λύση γιά τήν ἐλαχιστοποίηση τῆς γραφειοκρατίας μέσω τῆς «ἁπλούστευσης τῶν διοικητικῶν διαδικασιῶν, τῆς ἀποτελεσματικότητας καί τῆς διαφάνειας».

Ἐξετάζοντας ἀπό τεχνολογικῆς σκοπιᾶς τήν ὑλοποίηση  της πού ἄλλα κράτη ἔχουν ἤδη χρησιμοποιήσει, καταδεικνύεται πώς ὀδηγούμαστε σέ μιά μηχανογραφημένη δικτατορία ἄνευ ἱστορικοῦ προηγουμένου, στήν ἀποπροσωποποίηση καί ἀριθμοποίηση τῶν ἰδίων τῶν πολιτῶν πού τό κράτος ἐξυπηρετεῖ, μέσω τῆς ἀλόγιστης καταγραφῆς πάσης φύσεως προσωπικῶν στοιχείων σέ βάσεις δεδομένων, πού θά διαμοιράζονται διακρατικά γιά λόγους ἀσφαλείας.

IV. Ἀπό τήν Κυβέρνηση ἔχουν ἀνακοινωθεῖ οἱ κρίκοι τῆς ἠλεκτρονικῆς ἀλυσίδας μέ τήν ἔκδοση ποικίλων ἠλεκτρονικῶν καρτῶν ὅπως π.χ. Κάρτας ἀγορῶν (φοροκάρτα), Κάρτας ἐργαζομένων, Κάρτας ὑγείας, Δημότη, μετανάστη καί κυρίως τῆς Κάρτας Πολίτη. Ἡ προσπάθεια ἐπιβολῆς τῆς ἠλεκτρονικῆς διακυβέρνησης σέ ὅλο τόν κόσμο ἔχει δημιουργήσει σέ πολλές χῶρες τῆς Εὐρώπης καί σέ πολιτεῖες τῶν Ἠνωμένων Πολιτειῶν καί στή Ρωσία σφοδρές ἀντιδράσεις.  Οἱ δικές μας ἀντιρρήσεις σχετικά μέ τήν ἀσημαντότητα ἤ ἐπικινδυνότητα τῆς Κάρτας συμπυκνώνονται στά ἑξῆς :

– Δέν εἶναι ἀπαραίτητη γιά τήν εξυπηρέτηση μας ἀπό τό Δημόσιο. Μποροῦμε καί μέ τό τωρινό Δελτίο Ταυτότητος νά ἐξυπηρετηθοῦμε, ἄν ὀργανωθεῖ τό Δημόσιο.

– Ἀποδεδειγμένα ὅλες οἱ βάσεις δεδομένων ὑπουργείων, ὑπηρεσιῶν τραπεζῶν, ἑταιριῶν εἶναι διάτρητες ἀπό τή δράση τῶν hackers.  Ἀκόμη καί οἱ ἴδιοι οἱ διαχειριστές τῶν βάσεων πολλές φορές εἶναι ὑπεύθυνοι γιά τή διαρροή ἀπορρήτων πληροφοριῶν.

-Ἡ καταγραφή τῶν προσωπικῶν δεδομένων ἔχει ὀλέθριες συνέπειες γιά τήν προσωπική ζωή καί τήν κοινωνική ἀνέλιξη τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ ἀνάκληση δεδομένων τοῦ παρελθόντος μπορεῖ νά τόν ἐμποδίσει νά προοδεύσει, νά τόν ἀπομονώσει καί νά τόν κάμει νά προσαρμόσει τή συμπεριφορά του σύμφωνα μέ τίς ἐπιθυμίες τῶν ἐξουσιαστῶν.

– Μέ τή χρήση ἑνός ἑνιαίου κωδικοῦ ἀριθμοῦ διασυνδέονται ὅλα τά ἀρχεῖα καί ἡ μέχρι τώρα μερική καί παράνομη παρακολούθηση γίνεται καθολική καί νόμιμη.

-Τέλος δέν εἶναι εὐκαταφρόνητη γιά τή σημερινή τραγική συγκυρία καί ἡ ὑπερβολική δαπάνη γιά τήν ἔκδοση τῶν Καρτῶν.

Ἡ ἐφιαλτική κατάσταση πού δημιουργεῖται στήν ἑλληνική κοινωνία ἀπό τήν ἠλεκτρονική διακυβέρνηση καί εἰδικά ἀπό τήν ὑπό ἔκδοση Κάρτας τοῦ Πολίτη ἐπιβάλλει :

1)  τή γνώση καί ἐκ καρδίας ἀποδοχή τῆς ὀρθοδόξου διδασκαλίας ὅτι τό αὐτεξούσιο καί ἐν γένει ἡ  ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου εἶναι θεῖο δῶρο.

2)  τήν ἐνημέρωσή μας καί τή συνειδητοποίηση τοῦ κινδύνου ἀπειλῆς τῆς ἐλευθερίας πού μεθοδεύει ἡ ἠλεκτρονική διακυβέρνηση μέ τήν ἔκδοση τῆς Κάρτας τοῦ Πολίτη.

3)  τήν ἀπόφαση μας ὡς πολίτες καί ὀρθόδοξοι χριστιανοί νά ἀντισταθοῦμε στήν ἐπιβολή τῆς Κάρτας.

Αὐτή τήν ἀπόφαση πρέπει νά τήν κάμουμε πράξη :

α) μέ τήν παράκληση πρός τήν Ἱερά Σύνοδο τῆς ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος νά τοποθετηθεῖ ἐπειγόντως κατά τῆς ἠλεκτρονικῆς τυρρανίας, ὅπως καί παλαιότερα.

β) μέ ποικίλες παραστάσεις καί αἰτήματα πρός τίς ἀρχές τῆς πολιτείας.

γ) μέ τήν προσφυγή μας στή Δικαιοσύνη ἑλληνική καί εὐρωπαϊκή μέ σκοπό τήν προστασία τῶν ἐλευθεριῶν καί τῶν δικαιωμάτων μας.

δ) μέ τή διαρκῆ συντήρηση τοῦ θέματος στήν ἐπικαιρότητα

ε) μέ τήν ἐνημέρωση τῶν συμπολιτῶν μας μέ συζητήσεις, μέ τό διαδίκτυο, μέ ἔντυπα, ὁμιλίες καί ἡμερίδες.

στ) μέ τήν ἐξάπλωση δικτύου ἐνημέρωσης σέ ὅλη τήν Ἑλλάδα

ζ) μέ τή συλλογή ὑπογραφῶν κατά τῆς κάρτας Πολίτη, τήν ὁποία συνεχίζει ἡ Πρωτοβουλία ἀντιρρησιῶν Ὀρθόδοξης Συνείδησης (ΠΡ.Α.Ο.Σ) καί ἔχει φτάσει στίς 60.000 ὑπογραφῶν.

η) Μέ τήν ἄρνηση παραλαβῆς τῆς κάρτας, ἄν ἐκδοθεῖ, καί τήν σταθερή μας ἀπόφαση νά δεχθοῦμε χάριν τῆς ἐν Χριστῶ ἐλευθερίας μας ὁποιεσδήποτε συνέπειες.

θ) Τέλος, πιστεύουμε ὅτι ἡ ἀποτροπή τοῦ ὅπλου τῆς Ν. Τάξεως Πραγμάτων, τῆς Κάρτας Πολίτη μπορεῖ νά ἐπιτευχθεῖ μέ τήν βοήθεια τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ. Ἀπ΄ αὐτόν πρέπει νά ἀντλοῦμε δύναμη καί χάρη σ΄αὐτό μας τόν ἀγῶνα.

ΠΗΓΕΣ:  Νέα Εποχή -Νέα Τάξη,  Αναβάσεις,  Ορθόδοξο Παρατηρητήριο

Advertisements
This entry was posted in Αντίλογοι and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s