Ο «γαλαζοαίματος» γητευτής των αλόγων

Η Καθημερινή (23/7/11)

Της Σπυριδούλας Σπανέα

Τακεΐτσι Νίσι, ο Ιάπωνας αξιωματικός και χρυσός ολυμπιονίκης στην υπερπήδηση εμποδίων με το άλογο που δάμασε

Η ζωή ενός Ιάπωνα χρυσού ολυμπιονίκη που υπήρξε πλέι μπόι στο Λος Αντζελες, αγωνίστηκε και πέθανε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο σαν «ελεύθερος πολιορκημένος», ενώ ο τρόπος θανάτου του παραμένει μυστήριο, είναι λογικό να γίνει δεκάδες βιβλία, ταινίες αλλά και μάθημα σε πανεπιστήμια. Ο Κλιντ Ιστγουντ στην «Ιβο Τζίμα» αναφέρεται στην ιστορία του «γαλαζοαίματου» βαρώνου. Το όνομα, όμως, του Τακεΐτσι Νίσι, εκτός της Ιαπωνίας, παραμένει άγνωστο στο ευρύ κοινό.

Στις 12 Ιουλίου 1902, στο αρχοντικό του Τοκουτζίρο Νίσι, στην περιοχή Αζαμπού του Τόκιο, ο βαρώνος αποκτά, ακόμη, ένα γιο. Η γέννηση του Τακεΐτσι δεν έγινε με τους καλύτερους οιωνούς, διότι η μητέρα του ήταν ανύπαντρη. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να φύγει μαζί με το νεογέννητο από το σπίτι. Τα πρώτα δέκα χρόνια της ζωής του δεν ήταν τα καλύτερα αλλά το 1912, και μετά τον θάνατο του διπλωμάτη πατέρα του, επέστρεψε στο αρχοντικό ως ο νεαρός βαρώνος.

Οι μέρες της ανεμελιάς έχουν περάσει ανεπιστρεπτί για τον δεκάχρονο, που υπήρξε κακός μαθητής. Η επιθυμία του πατέρα του ήταν να πάει γυμνάσιο. Ο νεαρός τελειώνει τη βασική παιδεία και το 1917, εν μέσω Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, γίνεται εύελπις στη Χιροσίμα. Ο Τακεΐτσι από τα παιδικά χρόνια είχε αδυναμία στα άλογα. Ετσι, το 1926 αποφοίτησε από τη σχολή ιππικού της Ιαπωνίας.

Η αγάπη του νεαρού βαρώνου για τα άλογα ήταν γνωστή σε όλο τον κόσμο. Το 1930, ένας φίλος του τον ενημερώνει ότι στην Ιταλία υπάρχει ένα άλογο που δεν μπορεί κανένας να το δαμάσει. Οι αποστάσεις αποδεικνύονται… μικρές για τον 28χρονο όταν έχουν να κάνουν με πρόκληση. Είναι άγνωστο εάν ο Ιάπωνας είχε διαβάσει την ιστορία του Μ. Αλεξάνδρου και του Βουκεφάλα. Το σίγουρο είναι ότι μόλις γύρισε το κεφάλι του αλόγου από την αντίθετη πλευρά της σκιάς του, ο ίππος έγινε σκλάβος του. Ενα λευκό σημάδι σαν αστέρι, στο μέτωπο, έγινε αιτία για να πάρει το άλογο το όνομα Ουρανός. Τα χρήματα για την αγορά του ίππου ήταν πολλά και το γιαπωνέζικο ιππικό δεν μπορούσε να τα καλύψει. Εκεί, η πατρική κληρονομιά έδωσε τη λύση. Εκτός από τον βαρώνο, κανένας δεν κατάφερε ποτέ να ιππεύσει τον Ουρανό.

Γρήγορα ο Τακεΐτσι καταλαβαίνει ότι διαθέτει ένα άλογο όχι για πολέμους αλλά για αγώνες. Οι Ολυμπιακοί του 1932 πλησιάζουν και αποτελούν τη νέα πρόκληση για τον ιππέα. Αγωνίζεται σε προκριματικούς στην Ευρώπη και η παγκόσμια αθλητική κοινότητα μιλάει για το εκπληκτικό δίδυμο αναβάτη – αλόγου. Το Λος Αντζελες είναι ο επόμενος σταθμός στη ζωή του Γιαπωνέζου υπολοχαγού. Στη διοργάνωση του 1932 γίνεται ο πρώτος -και ο τελευταίος μέχρι σήμερα- Ιάπωνας που έρχεται πρώτος στην υπερπήδηση εμποδίων.

Ο ιαπωνικός λαός, ύστερα από την εισβολή στη Μαντζουρία, δεν ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής στην Αμερική. Αυτό άλλαξε ύστερα από την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου από τον Τακεΐτσι. Οι καλοί τρόποι του Γιαπωνέζου τον έκαναν αγαπητό στην αμερικανική κοινωνία, ενώ ο Τύπος τον αποκαλούσε «βαρώνο Νίσι». Γρήγορα έγινε δεκτός στην «κοινότητα» των «αστεριών» του κινηματογράφου. Ο χρυσός ολυμπιονίκης της ιππασίας είχε αναπτύξει κοινωνικές σχέσεις με ηθοποιούς όπως η Μέρι Πίκφορντ και ο Ντάγκλας Φέρμπανκς.

Η οικονομική άνεση, που του δίνει η πατρική περιουσία, του επιτρέπει να ζει σαν πλέι μπόι. «Είμαι ιδιαίτερα δημοφιλής εδώ», γράφει στη σύζυγό του. Λατρεύει την καλή ζωή, περνάει πολλά βράδια καταναλώνοντας αλκοόλ, ενώ κυκλοφορεί με ανοιχτά σπορ αυτοκίνητα. Αρκετά ψηλός για Ιάπωνα (1,75) αρέσει στις γυναίκες, κινείται με άνεση στους κοσμικούς κύκλους και λαμβάνει προσκλήσεις για όλα τα σημαντικά γεγονότα της εποχής.

Οι συμπατριώτες του τον κατηγορούν διότι θεωρούν ότι ο τρόπος ζωής του δεν συνάδει για Ιάπωνα αξιωματικό. Ο ίδιος τους αγνοεί και συνεχίζει να ζει έντονα. Σα να ήξερε ότι δεν του έμεναν πολλά χρόνια ζωής. Σε μία εποχή που οι αντιαπωνικές φωνές αυξάνονται στις ΗΠΑ, ο Τακεΐτσι Νίσι αποδεικνύει ότι έχει κληρονομήσει και το… γονίδιο της διπλωματίας από τον πατέρα του. Οι Αμερικανοί τον συμπαθούν και παύουν να θεωρούν τους Ιάπωνες «κάτι τρομερό».

Αγωνιστής στην Ιβο Τζίμα

«Υστερα από την ιαπωνική αεροπορική επίθεση στον αμερικανικό στόλο, στο Περλ Χάρμπορ, ο Τακεΐτσι ήταν ιδιαίτερα προβληματισμένος γι’ αυτό τον πόλεμο. Ενιωσε, όμως, ότι έπρεπε να πολεμήσει με τους Ιάπωνες διότι, πρώτα απ’ όλα, ήταν στρατιώτης», δήλωσε η χήρα του Τακεΐτσι Νίσι αρκετά χρόνια μετά τη μάχη της Ιβο Τζίμα.

Την ιστορία του «νησιού από θειάφι» διάλεξε για να κάνει ταινία ο Κλιντ Ιστγουντ. Στο «Γράμματα από την Ιβο Τζίμα», η σεναριογράφος χρησιμοποίησε κάποια αληθινά γράμματα στρατιωτών και το έργο ξεπερνά τους περιορισμούς του πολεμικού – ιστορικού δράματος. Οι ελεύθεροι πολιορκημένοι, ανάμεσά τους και ο Νίσι, παρατηρούν όσα συμβαίνουν γύρω τους και η μόνη απόδραση από την πραγματικότητα είναι οι αναμνήσεις από την πατρίδα, τις ειρηνικές εποχές. Ο Νίσι, μεταξύ άλλων, χρησιμοποιεί κάποια από τα σπάνια ιατρικά εφόδια για να βοηθήσει έναν Αμερικανό αιχμάλωτο. Λίγο πριν από το τέλος της ταινίας, ο ολυμπιονίκης, αφού έχει τραυματιστεί και τυφλωθεί προτιμάει να κάνει χαρακίρι για να μην πέσει στα χέρια του εχθρού.

Μετά τον θάνατό του, οι αρχές της Ιαπωνίας έδωσαν στον Τακεΐτσι Νίσι τον βαθμό του συνταγματάρχη. Ο γιος του, Γιασουνόρι Νίσι, είναι σήμερα αντιπρόεδρος του συνδέσμου των βετεράνων της Ιβο Τζίμα. Μία θέση, όμως, στους ήρωες της χώρας έχει και ο Ουρανός, παρόλο που δεν βρέθηκε σε πεδίο μάχης. Από το 1990 η σορός του βρίσκεται στο μνημείο αλόγων του πολέμου, στο μουσείο ιστορίας και λαϊκής τέχνης του Χοκάιντο.

Οταν έπεσε ο μαχητής, «έσβησε» και ο Ουρανός

Η… ντόλτσε βίτα του Τακεΐτσι Νίσι στην Αμερική τελειώνει, όταν οι Ιάπωνες του ζητούν να επιστρέψει στη χώρα του και τον στρατό. Ο ολυμπιονίκης προάγεται σε εκπαιδευτή ιππικού στη σχολή του συντάγματος. Μια διαφορετική ζωή ξεκινάει για τον πλέι μπόι αλλά ο Ουρανός είναι πάντα δίπλα του.

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Βερολίνου (1936) πλησιάζουν και ο βαρώνος προετοιμάζεται για τη δεύτερη συμμετοχή στην κορυφαία αθλητική διοργάνωση. Οι άνθρωποι του χώρου τον θεωρούν ως φαβορί για το χρυσό μετάλλιο. Ο αγώνας εξελίσσεται διαφορετικά… Στα πρώτα εμπόδια ο χρόνος του Νίσι είναι ο καλύτερος. Λίγο πριν από το τέλος της διαδρομής, ο Ολυμπιονίκης πέφτει κάτω από τον Ουρανό. Αρκετοί ήταν αυτοί που θεώρησαν ότι η πτώση έγινε για λόγους πολιτικής. Οι Γερμανοί κατέκτησαν το χρυσό μετάλλιο και λίγο αργότερα, οι οικοδεσπότες των Αγώνων έγιναν στενοί σύμμαχοι των Ιαπώνων. Κάπου εκεί τελείωσε και η σχέση του Τακεΐτσι με την ιππασία, τόσο σε αγωνιστικό όσο και σε στρατιωτικό επίπεδο.

Η Ιαπωνία αποφασίζει να μειώσει τις ιππικές μονάδες και να αυξήσει τα τεθωρακισμένα, όπου τοποθετήθηκε και ο ολυμπιονίκης. Λάτρης της καλής ζωής και όχι της στρατιωτικής, ο ιππέας αφήνει τις φωτογραφικές μηχανές, τα γρήγορα αυτοκίνητα και τις μοτοσικλέτες, που υπήρξαν αγαπημένα χόμπι του, και πειθαρχεί στις εντολές των αξιωματικών του. Το 1944, η μονάδα του πηγαίνει να υπερασπιστεί την Ιβο Τζίμα. Ο Τακεΐτσι ξεκλέβει λίγο χρόνο για να αποχαιρετίσει τον Ουρανό. Το άλογό του βρισκόταν στη Σεταγκάγια.

Στα γιαπωνέζικα οι λέξεις Ιβο Τζίμα σημαίνουν «νησί από θειάφι». Σε αυτό το νησί, όπου έλαβε χώρα μία από τις πιο αιματηρές μάχες του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, έμελλε να γραφτεί η τελευταία σελίδα στην ιστορία του μοναδικού χρυσού Ιάπωνα ολυμπιονίκη στην ιππασία. Ο στρατηγός Τανταμίτσι Κουριμπαγιάσι βάζει τους φαντάρους να σκάψουν χαρακώματα και τούνελ ώστε να αποκρούσει την αμερικανική επίθεση.

Οι Αμερικανοί θεωρούσαν ότι σε πέντε ημέρες θα έχουν κυριέψει το νησί. Οι «ελεύθεροι πολιορκημένοι» άντεξαν 37. Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας, οι Αμερικανοί, οι οποίοι γνώριζαν ότι ανάμεσα στους Ιάπωνες υπήρχε και ο ολυμπιονίκης, καθημερινά έκαναν εκκλήσεις στον Τακεΐτσι για να παραδοθεί. «Δεν θέλουμε να σκοτωθείς. Θα στενοχωρήσεις χιλιάδες ανθρώπους που σε αγαπάνε τόσο στην Αμερική όσο και στην Ιαπωνία», του φώναζαν. Οι εκκλήσεις δεν απαντήθηκαν ποτέ.

Στο νησί, υπήρχαν 18.000 Ιάπωνες, οι οποίοι είχαν πάρει εντολή να μην εγκαταλείψουν την Ιβο Τζίμα. Από αμερικανικής πλευράς είχαν αποβιβαστεί περισσότεροι από 100.000 άνδρες. Παρά τις μεγάλες απώλειες των Αμερικανών (7.000 νεκροί και 20.000 τραυματίες), η μάχη από την αρχή ήταν άνιση.

Στις 26 Μαρτίου του 1945, η μάχη ολοκληρώνεται. Από τους 18.000 Ιάπωνες, οι 216 αιχμαλωτίστηκαν και οι υπόλοιποι σκοτώθηκαν. Και σε αυτό το σημείο άρχισε ο… θρύλος για τον θάνατο του ολυμπιονίκη. Υπάρχουν πολλές αντικρουόμενες θεωρίες: η μία από αυτές λέει ότι βρέθηκε εν μέσω εχθρικών δυνάμεων και σκοτώθηκε από πολυβόλο όπλο, η δεύτερη ότι μαζί με τον υπασπιστή του αυτοκτόνησαν με τα πιστόλια τους, η τρίτη ότι κάηκε από Αμερικανούς φλογοβολιστές και η τέταρτη ότι σκοτώθηκε σε μία από τις τελευταίες επιθέσεις των Ιαπώνων. Ο Τζον Σίβελι στο μυθιστόρημά του «Ο τελευταίος αντισυνταγματάρχης» αναφέρει ότι ο θείος του, που πολέμησε στην Ιβο Τζίμα, του είπε ότι ένα πρωί, ύστερα από μία επίθεση, είδε ένα καμένο πτώμα που φορούσε στολή ιππασίας.

Ο Τζον Τόλαντ, στο βιβλίο του, αναφέρει ότι ο Νίσι κουβαλούσε πάντα μαζί του το μαστίγιο από τον ολυμπιακό θρίαμβο. Πολλοί είναι αυτοί που είπαν ότι, κατά τη διάρκεια του πολέμου, στην τσέπη του, αντί για φωτογραφίες της οικογένειάς του, είχε μία τούφα από την χαίτη του Ουρανού. Το σίγουρο είναι ότι, μία εβδομάδα μετά τον θάνατο του ιππέα, πέθανε και το άλογο. Αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, ο Νίσι, σκοτώθηκε σε ένα πόλεμο που δεν πίστευε και ίσως να μην έχει άδικο ο Ιάπωνας που είπε: «Λίγοι άνθρωποι μπορούσαν να τον κατανοήσουν. Μόνο ο Ουρανός τον καταλάβαινε».

kathimerini
Advertisements
This entry was posted in Ενδιαφέροντα and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s